เจ้าหน้าที่ซื้อขายพยักหน้า แววตาแฝงความเสียดายเล็กน้อย หมอนี่ดูก็รู้ว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ ถ้าซื้อหุ้นได้ก็คงดีสินะ
สมัยนี้การขายหุ้นน่ะ เป็นปัญหาใหญ่เลยทีเดียว
ส่วนใหญ่ก็เหมือนพันธบัตรรัฐบาลนั่นแหละ ใช้วิธีบังคับให้หน่วยงานรัฐจัดสรรโควตามาซื้อ
แม้แต่บริษัทหลักทรัพย์ของพวกเขาเอง ธุรกิจหลักก็ไม่ใช่การซื้อขายหุ้นหรอก แต่เป็นการรับซื้อพันธบัตรรัฐบาล
แต่ว่า การรับซื้อพันธบัตรรัฐบาลนี่ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน หลายคนไม่รู้ว่าพวกเขารับซื้อ เลยต้องออกตระเวนซื้อถึงในหมู่บ้านชนบท
“ได้เลยครับ ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว ต้องการเมื่อไหร่มาตามหาผมได้ทุกเมื่อ”
ลู่เหวย์กล่าวขอบคุณ แล้วพาสวีเอ้อร์กับพวกออกจากบริษัทหลักทรัพย์มา
สวีเอ้อร์เดินอยู่บนถนน มือถือกระเป๋าผ้าใบนั้น ในกระเป๋ามีเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน หนักอึ้งทีเดียว เขาเปลี่ยนมือถือไปมาหลายรอบ ท่าเดินเลยดูไม่เป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังแบกถุงระเบิดยังไงยังงั้น
เสี่ยวหลินจื่อเดินตามหลังเขา สายตาจับจ้องกระเป๋าใบนั้นไม่วางตา กลัวว่าจะมีใครพุ่งออกมาจากข้างทางแล้วฉกไป