คิมจองฮักเบียดตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหน้าก่อน โก่วจื่อเปิดประตูหลังก้าวขึ้นไปนั่งด้านใน
ในรถเปิดฮีตเตอร์เอาไว้ ถึงจะไม่ร้อนมาก แต่ก็ดีกว่าข้างนอกเยอะ
คิมจองฮักถอดหมวกหนังสุนัขวางไว้บนตัก เอามือถูนิ้วที่ชาจากความหนาว ก่อนจะถอนหายใจยาว ลมหายใจกลั่นตัวเป็นหมอกขาวจาง ๆ ในรถ
ลู่เหวย์สตาร์ทรถ ขับไปตามถนนมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง
ร้านค้าสองข้างทางส่วนใหญ่ยังไม่เปิดประตู ตรงประตูมีน้ำแข็งย้อยห้อยลงมาเป็นแท่ง สะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายวิบวับ
แผงขายอาหารเช้ามีไอร้อนกรุ่นขึ้นมา ปาท่องโก๋กลับไปกลับมาในน้ำมัน ส่งเสียงดังฉ่า ๆ
“พี่คิม ไม่นึกว่าจะบังเอิญเจอกัน พวกคุณมาทำมาค้าขายเป็นพ่อค้าเร่แถวนี้อีกแล้วเหรอ?” ลู่เหวย์จับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ชำเลืองมองกระจกหลังไปทางโก่วจื่อที่นั่งอยู่เบาะหลัง
คิมจองฮักหัวเราะร่วน โบกมือ “พ่อค้าเร่อะไรกัน ก็แค่พ่อค้าคนกลาง คอยหาของถูกมาขายต่อ
น้องลู่เหวย์ ธุรกิจของนายนี่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ
พี่ไปหานายที่สถานีขนส่งสินค้าหลายรอบแล้ว แต่นายไม่อยู่สักครั้ง เกือบพลาดทุกที คราวนี้จับตัวได้เสียที”
เขาพูดพลางล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต ดึงออกมาหนึ่งมวนยื่นให้ลู่เหวย์ แต่อีกฝ่ายส่ายหน้า บอกว่าขับรถอยู่ไม่สูบ เขาจึงคาบไว้เอง แล้วหันไปส่งให้โก่วจื่ออีกมวน ทั้งคู่จุดบุหรี่ แล้วเลื่อนกระจกรถลงนิดหน่อย ควันถูกลมหนาวพัดกระจายออกไปทางช่องนั้น