วันที่ 26 ธันวาคม 1988 ตรงกับวันคริสต์มาสของฝรั่ง
แต่ยุคนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้หรอก
แม้แต่วันปีใหม่ ในชนบทก็ไม่มีกี่คนที่จริงจังกับมัน ได้กินเกี๊ยวสักมื้อก็ดีเท่าไหร่แล้ว
ในเมืองดีขึ้นหน่อย อย่างมากก็แค่ผัดกับข้าวเพิ่มอีกสองอย่าง
เช้าวันนี้ ครอบครัวทั้งสิบสองของสหกรณ์ ฟ้ายังไม่ทันสางก็พากันตื่นแล้ว
แม้แต่พวกของลู่ต้าเจียง เมื่อคืนก่อนก็รีบกลับจากเมืองอื่น น้ำสักอึกยังไม่ได้ดื่ม ก็วิ่งไปดูโรงเรือนก่อนเลย
นอกจากสมาชิกสหกรณ์หลายสิบคนแล้ว ในหมู่บ้านยังจ้างคนมาช่วยงานอีกเป็นร้อย
ทั้งคนแก่ เด็ก หนุ่มฉกรรจ์ ผู้หญิงที่ใช้แรงงานได้ ใครมาได้ก็มาหมด
ผักหลายหมื่นชั่งจะต้องเก็บให้เสร็จก่อนเที่ยงวัน คนน้อยทำไม่ทันแน่
ท้องฟ้ายังมืดสนิท ไม่มีแม้แต่ลำแสง
ตาเฒ่าจางนำคนกลุ่มหนึ่ง ย่ำหิมะเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เบียดเสียดกันเข้าไปในลานบ้านของลู่เหวย์
ไฟในลานบ้านสว่างอยู่ แสงเหลืองสลัวส่องลงบนหิมะบนพื้น
ปล่องไฟในครัวมีควันขาวลอยขึ้นมา ยายตื่นมาก่อไฟแล้ว กลิ่นหอมของโจ๊กลูกเดือยลอยอบอวลไปทั่วบ้าน
ลู่ต้าไห่กำลังนั่งยองๆ แปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ ปากเต็มไปด้วยฟองขาว
ตาเฒ่าจางเพิ่งเข้ามาในลานก็ส่งเสียงเอะอะขึ้น เสียงดังจนหิมะบนชายคาร่วงลงมาได้ "พี่สะใภ้! ต้าไห่! เสี่ยวเหวย์ตื่นหรือยัง?"
ลู่ต้าไห่บ้วนน้ำออกจากปาก ใช้แขนเสื้อเช็ดปาก ส่ายหน้าอย่างคลุมเครือ "ยังเลย... ไอ้เด็กนั่นยังกลิ้งอยู่ในผ้าห่มน่ะ"