มิคาอิลมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเยกาเตรีนา มุมปากยกยิ้มลึกขึ้นอีกนิด
“ได้ยินว่าคุณลู่เหวย์ทำธุรกิจค้าส่งสินค้า? มีโอกาสก็น่าจะร่วมมือกันดูนะครับ”
ลู่เหวย์ยิ้มพยักหน้า “ผมเองก็ตั้งตารอเช่นกัน”
เยกาเตรีนาที่ยืนอยู่ข้างๆ ขัดจังหวะขึ้น “พอเถอะ มิคาอิล คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ฉันจะพาลู่เหวย์ไปแนะนำให้รู้จักคนคนหนึ่ง”
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่รบกวนเวลาของทั้งสองแล้ว ขอให้คืนนี้สนุกนะครับ” มิคาอิลกล่าวพลางพยักหน้าให้ทั้งสอง แล้วหมุนตัวเดินจากไป
รอจนมิคาอิลเดินลับไปไกลแล้ว เยกาเตรีนาจึงพูดกับลู่เหวย์เบาๆ ว่า “อยู่ห่างจากเจ้านั่นเอาไว้ เขาเป็นคนบ้า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เขากล้าขาย คบกับเขาใกล้ชิด สักวันต้องซวยไปด้วยแน่”
ลู่เหวย์ได้ยินก็ใจสั่น แต่ยังคงทำหน้าตาเฉย พยักหน้าอย่างสุขุม
“ไปเถอะ ฉันพาคุณไปรู้จักกับอีกคน”
ว่าแล้ว เยกาเตรีนาก็นำพาลู่เหวย์เดินฝ่าฝูงชน ไปยังมุมที่ค่อนข้างเงียบภายในโถงลึก
ตรงนั้นมีชุดโซฟาจัดไว้อยู่ มีคนจำนวนหนึ่งกำลังนั่งดื่มชาพูดคุยกันอยู่