หลานเวยเวยลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองลู่เหวย์
ลู่เหวย์ยืนอยู่หน้าประตู กำลังคุยกับลู่เย่ ใบหน้าด้านข้างดูเคร่งขรึมภายใต้แสงไฟ
เขากับลู่เหวย์เป็นไม้เบื่อไม้เมากัน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฉลองปีใหม่ด้วยกัน
ถ้าเธออยู่ที่นี่ ทางฝั่งลู่เหวย์ก็จะเหลือแค่เขา คุณยายอู๋ และหลี่ซือซือสามคน เงียบเหงา
อีกอย่าง เธอก็ไม่อยากห่างจากเขา
เพิ่งผ่านความเป็นความตายมา ตอนนี้เธอไม่อยากคลาดกับเขาแม้แต่นาทีเดียว
เธอหันกลับมา ยิ้มขอโทษให้ลู่เหวย์ "พ่อคะ หนู… หนูกลับไปดีกว่าค่ะ คุณยายกับซือซือยังรอหนูอยู่ ช่วงปีใหม่นี้ หนูทิ้งพวกเขาไปไม่ได้"
แววตาคาดหวังของลู่เหวย์หมองลง แต่ก็กลับคืนมาในไม่ช้า เขาฝืนยิ้ม "ได้ พวก… พวกเธอกลับไปเถอะ คราวหน้า คราวหน้ามาก็ได้"
"ค่ะ คราวหน้าหนูจะมาเยี่ยมคุณปู่" หลานเวยเวยพยักหน้า หันหลังเดินไปหาลู่เหวย์
ลู่เหวย์โอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ โบกมือลาให้ลู่เย่ แล้วทั้งสองก็เดินออกจากประตูใหญ่ไป
ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว ลมหนาวพัดมา หลานเวยเวยหดคอ
ลู่เหวย์ดึงผ้าพันคอของเธอขึ้น ให้คลุมครึ่งใบหน้า
"หนาวไหม"
"ไม่หนาว" หลานเวยเวยส่ายหน้า ซุกหน้าลงกับไหล่เขา "ก็แค่… รู้สึกผิดกับพ่อของฉันนิดหน่อย"
"อนาคตยังมีโอกาสอีกมาก" ลู่เหวย์เปิดประตูรถ แล้วยัดเธอเข้าไป "ไปกันเถอะ กลับบ้านไปห่อเกี๊ยว" ความคิดในใจของลู่เหวย์คือ รู้สึกผิดก็ถูกแล้ว เขาก็ผิดกับเธอเหมือนกัน ทอดทิ้งเธอไปยี่สิบปี ไม่มีสิทธิ์เป็นพ่อของเธอ
อยากได้พ่อนัก นี่ก็มีคนพร้อมจะเป็นให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
กลับมาถึงบ้านเช่า ในบ้านเงียบสงบ
คุณยายอู๋นอนหลับอยู่ในห้องด้านใน มีเสียงกรนแผ่วเบาดังแว่วมา
ส่วนหลี่ซือซือนอนแผ่ในท่าปลาดาวบนเตียงของลู่เหวย์ ผ้าห่มถูกถีบไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นขาที่สวมกางเกงนอนสีชมพู ปากยังพึมพัมอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังทะเลาะกับใครในฝัน