ป่ายนั้น ลู่เหวย์อยู่เป็นเพื่อนหลานเวยเวยตกปลา เก็บผลไม้ เก็บไข่ เล่นกันอย่างสนุกสนาน
ด้านหน้าฟาร์มมีบ่อปลาอยู่บ่อหนึ่ง หน้าหนาวผิวน้ำจับเป็นแผ่นน้ำแข็งบางๆ ฉวี่ฉีหยิบเต็นท์ตกปลาหน้าหนาวมาให้พวกเขาสองคน เอาเครื่องเจาะน้ำแข็งเจาะรู
ทั้งสองนั่งเบียดกันในเต็นท์ จุดเตาไฟ ต้มน้ำชา กินขนม ไปด้วยตกปลาไปด้วย
หลานเวยเวยเพิ่งเคยตกปลาครั้งแรก มือใหม่มาก ทุ่นขยับนิดหน่อยเธอก็ดึงขึ้นมา สุดท้ายได้เบ็ดเปล่า เหยื่อหายไปตั้งนานแล้ว
ลู่เหวย์คอยแนะนำอยู่ข้างๆ
"รอก่อน อย่าเพิ่งขยับ... ใช่ จมแล้ว จมแล้ว! ยก!"
หลานเวยเวยกระชากแรงๆ ปลาจี๋อวี๋ตัวขนาดฝ่ามือดีดหางกระเด็นขึ้นจากน้ำ สาดน้ำใส่หน้าเธอเต็มๆ
เธอตะลึงไปเสี้ยววินาที จากนั้นก็กระโดดขึ้นมา ยกคันเบ็ดทั้งหัวเราะทั้งตะโกน: "ตกได้แล้ว! ฉันตกได้แล้ว!"
ลู่เหวย์รีบเอาสวิงช้อนปลามารับ โยนใส่กล่องข้างๆ
หลานเวยเวยเข้ามาดูใกล้ๆ ปลายจมูกยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ตาเป็นประกายราวกับว่าตัวเองถูกหวย
"เย็นนี้เอาไปต้มซุป" ลู่เหวย์โยนปลาลงถัง น้ำกระเด็นเปียกขากางเกงหลานเวยเวย
"ตกอีกตัว!" เธอปาดหน้า เรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
ลู่เหวย์ขยับเข้าไปข้างหน้า จากด้านหลังโอบกอดหลานเวยเวย วางคางพาดบนไหล่เธอ
ในเต็นท์เตาไฟกำลังลุกโชน อุ่นจัง เงาของทั้งสองทอดลงบนผ้าใบ แนบชิดกันมาก
เขาจับมือเธอ ฝ่ามือทาบบนหลังมือของเธอ พาเธอค่อยๆ สาวสาย
ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดหูหลานเวยเวย จั๊กจี้ เธอเอียงคอไปมา ติ่งหูแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด