สีหน้าของลู่เหวย์ขรึมลงในทันที
เสียงนั้นเขาคุ้นเคยดี มันคือลูกพี่ลูกน้องของเขา หลี่เหิง ตอนแรกที่ให้เขามาเป็นผู้จัดการโรงงาน ก็เพราะไว้ใจ คิดว่าเป็นคนในครอบครัว วางใจได้
ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้ในห้องทำงาน ถ้าข่าวแพร่ออกไป ชื่อเสียงของโรงงานจะเอาไว้หรือไม่?
เขากำหมัดแน่น สูดลมหายใจลึก ยกมือขึ้น แล้วเคาะประตูแรงๆ สองสามที
“ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง” เสียงดังและรีบร้อน ในทางเดินที่เงียบสงัดฟังดูเสียดหูเป็นพิเศษ
ในห้องก็พลันเกิดเสียงอลหม่านขึ้น
เสียงเก้าอี้กระทบขาโต๊ะ เสียงส้นสูงเหยียบพื้นดัง “ตั่ก ๆ” เสียงบางอย่างตกพื้นดังตุบ และเสียงกระซิบเบา ๆ ของคนสองคน
“ใครน่ะ?”
เสียงของหลี่เหิงลอดออกมาจากด้านหลังบานประตู ฟังดูรำคาญอย่างชัดเจนและแฝงความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
ลู่เหวย์ยืนอยู่หน้าประตู หน้าบึ้ง น้ำเสียงไม่ดังแต่ทุกคำหนักแน่น “ฉันเอง เปิดประตู”
ข้างในมีเสียงกรุ๊งกริ๊งอยู่ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าเดินมาที่ประตู “กึ๊ก” เสียงหนึ่ง ประตูเปิดออก