ค่ำคืนนั้น ลู่เหวย์นอนบนเตียง มือหนึ่งกอดโจวหย่า อีกมือหนึ่งเคลื่อนไหวไปมา ขึ้นๆ ลงๆ
"ขอโทษนะ ช่วงนี้ยุ่งมาก ไม่มีเวลามาหาเธอเลย"
โจวหย่าซุกตัวเข้ามาในอ้อมกอดเขา แนบหน้าลงบนอกเขา เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่เบียดตัวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ราวกับแมวน้อยหาที่นอน ต้องแนบชิดแน่นๆ ถึงจะพอใจ
"รู้ว่าคุณยุ่ง"
โจวหย่ามีน้ำเสียงขึ้นจมูกนุ่มนวล หายใจค่อนข้างแรง
"แต่ว่า ฉันคิดถึงคุณจริงๆ
อยู่บ้านคนเดียว บางครั้งก็เหงา แล้วก็น่ากลัว กลางวันยังดีอยู่ ตกกลางคืนพอปิดไฟ ในบ้านเงียบกริบราวกับอะไรบางอย่าง แม้แต่คนที่จะพูดด้วยก็ไม่มี"
ลู่เหวย์ได้ยินดังนั้น ในใจเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง
เขาจินตนาการได้ถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ท้องใหญ่ พยายามขยับตัว ทำความสะอาดบ้าน ทำกับข้าว กลางดึกอยากกินอะไรต้องลุกไปห้องครัวเอง ความรู้สึกโดดเดี่ยว หวาดกลัว แค่คิดก็ไม่สบายใจแล้ว
"หรือว่า เธอกลับบ้านนอกกับฉันไหม" มือของลู่เหวย์ลูบหลังเธอเบาๆ
โจวหย่าครางเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง แล้วซบกลับลงบนอกเขา
"คิดว่าฉันไม่อยากหรือไง? แต่ถ้าฉันกลับไป ทางตระกูลพี่สวีเฒ่า ตระกูลหลานเก่าจะไม่ฟาดงวงฟาดงากับคุณหรือไง?"
ลู่เหวย์แตะจมูกตัวเอง ไม่กล้ารับคำ
จริงอยู่ ถ้าโจวหย่าท้องโตกลับหมู่บ้าน ถึงหลานชุนเยี่ยนจะไม่ว่าอะไร เพราะนางรู้เรื่องของเขากับโจวหย่า สองคนสนิทกันเหมือนพี่น้องสาว ไม่ถึงขั้นพลิกหน้ากัน
แต่ครอบครัวพวกนั้นต้องไม่ยอมแน่
ทางบ้านสวีลี่ลี่ก็เช่นกัน