ตะหลิวในมือหลี่ซิ่วหลิงร่วงลงพื้นดัง "เคร้ง" น้ำตาเธอคลอเบ้าทันที ริมฝีปากสั่นระริก น้ำเสียงสั่นเครือ "ไอ้เด็กดื้อเอ๊ย... ยังรู้จักกลับมาอีกนะ..."
เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วชะงัก ใช้หลังมือปาดน้ำตา กวาดตามองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลานชุนเยี่ยนแต่งตัวทันสมัย ดูไม่เหมือนคนบ้านนอกเลยสักนิด มองเผินๆ เหมือนคุณหนูจากในเมืองมากกว่า ผมเผ้าหวีเรียบร้อย ใบหน้ามีเลือดฝาด ดูสดชื่นกว่าตอนอยู่บ้านมาก
ด้านหลานหกเองก็ตื่นเต้นจนมือไม้พันกัน ริมฝีปากสั่นพูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่ง นิ้วลูบตะเข็บกางเกงอย่างไม่รู้ตัว แต่สายตาจับจ้องลูกสาวไม่วางตา
เมื่อเห็นดังนั้น หลานชุนเยี่ยนก็รีบก้าวเข้าไปกอดแม่ ลูบหลังเบาๆ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะแม่ อย่าร้องไห้เลย หนูส่งจดหมายมาบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ?"
หลี่ซิ่วหลิงปาดน้ำตา น้ำเสียงยังเจือเสียงสะอื้น "เขียนจดหมายมันจะมีประโยชน์อะไร? แม่ก็ไม่เห็นตัวหนู แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าสุขสบายดีจริงหรือเปล่า... ไอ้เด็กดื้อเอ๊ย ไปเสียนานครึ่งปี ใจดำราวกับหินผาเลย..."
"หนูก็อยากกลับมาเหมือนกัน แต่ที่ร้านมันยุ่งมาก นี่หนูก็กลับมาเยี่ยมแม่แล้วนี่นา วางใจเถอะ หนูสบายดีจริงๆ" หลานชุนเยี่ยนผละออกจากอ้อมกอดแม่ หมุนตัวไปรอบหนึ่งพลางยิ้ม "เห็นไหม อ้วนขึ้นแล้วใช่ไหม? หนูเอาของขวัญมาให้แม่กับพ่อด้วยล่ะ ลู่เหวย์ ยืนบื้อทำอะไร? เอาเข้ามาเร็ว!"