คำสั่งอะไรก็ได้? ความต้องการอะไรก็ได้?
ความหมายในคำพูดนี้ ลู่เหวย์ไม่ได้โง่ จะฟังไม่ออกได้อย่างไร
เขานึกถึงที่หวังเปียวพูดบนรถว่า “มันส์กว่าสวนสนุกเยอะ” แล้วก็มองไปที่สาวตรงหน้าที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รอปรนนิบัติเขาอยู่ ใจก็เดาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว
ถึงแม้เขาจะเจ้าชู้ ขนาดตัวเขาเองยังไม่คิดว่าตัวเป็นคนดี และผู้หญิงรอบตัวก็ไม่ใช่แค่คนเดียว
แต่มีเส้นตายข้อหนึ่งที่เขาไม่เคยแตะต้อง—ผู้หญิงที่ไม่รู้ที่มา ไม่รู้ประวัติความเป็นมาให้ชัดเจน เขาไม่แตะ
เขามาที่นี่เพื่อเปิดหูเปิดตา ไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนี้
“ผมเปลี่ยนเองก็ได้ คุณออกไปก่อนเถอะ” น้ำเสียงของลู่เหวย์ไม่เปลี่ยน ยังท่าทางเฉยๆ ไม่ร้อนไม่เย็น
สาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ชะงักไปเล็กน้อย คงไม่ค่อยได้เจอสถานการณ์แบบนี้
เธอกระพริบตา ขนตาสะบัดไหวสองสามที แล้วยิ้มลุกขึ้นยืน บนเข่าเกิดรอยแดงจางๆ
เธอไม่ได้รบเร้าอะไร แม้แต่ถามก็ไม่ถามสักคำ ได้แต่โค้งตัวเล็กน้อย รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้ายังไม่เคยจางหาย
“ค่ะ แขกผู้มีเกียรติ ฉันจะอยู่หน้าประตู หากท่านมีความต้องการอะไรเรียกฉันได้นะคะ”
“ได้”
สาวก้าวถอยออกไป ประตูถูกปิดเบาๆ เสียงฝีเท้าบนทางเดินเบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็หายไปบนพรมหนา
ลู่เหวย์ยืนอยู่ในห้อง รออยู่ครู่หนึ่ง เงี่ยหูฟัง หน้าประตูเงียบกริบ ไม่มีเสียงอะไรเลย
เขาเดินไปที่ประตูก่อน แล้วล็อกจากด้านใน จากนั้นก็เริ่มสำรวจรอบตัวในห้อง
ห้องพักของโรงแรมไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่อึดอัด จัดวางตามมาตรฐาน