ชานเมือง รถแท็กซี่คันหนึ่งกำลังแล่นอย่างรวดเร็วบนถนนดินที่ขรุขระ
ตัวรถเก่าเหลือง สีที่กันชนหลุดลอกเผยให้เห็นสนิมข้างใน
หน้าต่างเลื่อนขึ้นเพียงครึ่งเดียว ลมรั่วเข้ามา พัดพาเอาความชื้นร้อนอบอ้าวตามแบบเขตร้อนและกลิ่นของพืชที่เน่าเปื่อย
คนขับเป็นชายวัยสี่สิบกว่า ผิวคล้ำ โหนกแก้มสูง เป็นลักษณะของคนเอเชียใต้
เขาได้ยิน "ลูกหมู" สองตัวบนรถบอกจะเข้าห้องน้ำ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็น
ดูเหมือนพวกเธอจะรู้แล้ว
แต่มันก็สายไปแล้ว
เขาจึงพูดโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงอิดโรยและไม่ใส่ใจ: "คุณผู้หญิงทั้งสอง อดทนอีกหน่อยเถอะ ใกล้ถึงแล้ว"
ใช่แล้ว ใกล้ถึงแล้ว
เพียงแต่ที่หมายไม่ใช่โรงแรม แต่เป็นริมแม่น้ำ
ที่ริมแม่น้ำมีเรือ บนเรือมีคนคอยรับช่วง คนเหล่านั้นจะพาพวกเธอไปยังที่ที่ควรไป
ส่วนสถานที่นั้นชื่ออะไร เขาไม่สน เขาสนแค่รับเงิน หัวละสองพัน เป็นดอลลาร์สหรัฐ
เบาะหลัง หลานเวยเวยกับหลี่ซือซือนั่งเคียงข้างกัน
หลานเวยเวยสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาว เรียบง่ายแต่ดูดี แต่ตอนนี้เปียกเหงื่อแนบติดแผ่นหลัง เหนียวเหนอะหนะ
ในมือเธอกำโทรศัพท์ หน้าจอสว่าง แต่ช่องสัญญาณว่างเปล่า ไม่มีสักขีด
เมื่อครู่เธอลองส่งข้อความหาลู่เหวย์ ส่งไปกว่าสิบข้อความ ล้วนแสดงผลว่าส่งไม่สำเร็จ หมุนติ้วอยู่ตลอด
หลี่ซือซือใส่เสื้อทีเชิ้ตสีชมพู กางเกงยีนส์ขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาสองข้างที่ตอนนี้กำลังสั่นอย่างรุนแรง