“มานี่ ฉันจะสอนเธอทำอาหาร แบบนี้ ประคองขอบเตาไว้ แยกขาออกจากกัน…”
“อ๊ะ!”
ตกกลางคืน ลู่เหวย์กอดหานหนิงนอนอยู่บนเตียง
ผ้าม่านปิดไม่สนิท มีแสงไฟถนนลอดเข้ามาเล็กน้อย สีส้มหม่น ส่องเห็นรอยร้าวบางๆ บนเพดาน
หานหนิงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา ผมกระจายบนแขนเขา ใบหน้ายังมีรอยแดงระเรื่อจางๆ ลมหายใจยังไม่ทันสงบสนิท
“คนเลว ฉันลืมบอกเรื่องสำคัญกับนายเลย” หานหนิงตีลู่เหวย์เบาๆ อย่างหมดแรง ฝ่ามือกระทบแผงอกเขา แผ่วเบาราวกับออดอ้อน ตีแม้แต่ยุงก็ไม่ตาย
ลู่เหวย์ก้มมองเธอ มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้ววาดวงกลมบนไหล่เธอ “เรื่องสำคัญอะไร?”
หานหนิงได้ยินก็พลิกตัวซบลงบนอกเขา สองมือยันแผงอก วางคางบนหลังมือ ดวงตาจ้องเขาอย่างจริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที แม้แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็เก็บกลับ
“เมื่อเช้าพี่ชายกับครอบครัวมาหา ให้ฉันบอกนายว่าพรุ่งนี้การประมูลจะเริ่มแล้ว อย่าลืม”
ลู่เหวย์พยักหน้า เอื้อมมือมาเกาจมูกเธอเบาๆ ปลายนิ้วแตะปลายจมูกเธอ เย็นวาบ “วางใจได้ ไม่ลืมหรอก ฉันกลับมาก็เพราะเรื่องนี้”