ลู่เหวย์ขี่จักรยาน เลี้ยวเข้าไปในตรอกที่หานหนิงอาศัยอยู่
ตรอกไม่กว้างนัก สองข้างทางเป็นตึกแถวที่อยู่อาศัยเก่าแก่ กำแพงออกสีเทาหม่น ระเบียงตากผ้าปูที่นอนหลากสีสันพลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลม
ที่ลานว่างใต้ตึก หญิงชราสองสามคนนั่งเด็ดผักบนเก้าอี้เล็ก เด็ดไปพลางคุยสัพเพเหระไปพลาง ล้วนเป็นเรื่องจุกจิกในครอบครัว
ลู่เหวย์เดินผ่านพวกนางไป หญิงชราคนหนึ่งเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงเด็ดผักต่อ ปากพึมพำอะไรบางอย่าง ฟังไม่ชัด
เขาจอดจักรยานไว้ใต้ตึก ล็อกกุญแจ แล้วขึ้นบันไดไป
เดินมาถึงหน้าประตู เขาล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกง สอดเข้าไปในรูกุญแจ บิดกุญแจ ประตูก็เปิดออก
ควันฉุนแสบจมูกพวยพุ่งเข้าใส่หน้า ขาวโพลนไปหมด อบอวลเต็มหน้า จนเขาเกือบหายใจไม่ออก
ลู่เหวย์ตกใจมาก หัวใจบีบรัดแน่น ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือไฟไหม้
เขาเก็บกุญแจใส่กระเป๋ากางเกง ไม่ทันสนใจจะปิดประตู พุ่งตัวเข้าไปในห้อง วิ่งพลางตะโกนพลาง เสียงทั้งร้อนรนทั้งดัง คอแทบแตก: "เสี่ยวหนิง! เสี่ยวหนิง! เธออยู่ไหน"
"แค่ก ๆ ๆ... ฉัน... แค่ก อยู่ตรงนี้..." เสียงของหานหนิงดังมาจากทิศทางห้องครัว มีเสียงไอปนมา ขาด ๆ หาย ๆ เหมือนถูกควันสำลักจนพูดไม่ออก
ลู่เหวย์ก้าวพรวดเดียวก็ถึงในครัว ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย —— หานหนิงถือตะหลิวอยู่ในมือ ยืนอยู่หน้าเตา ใบหน้าแดง ๆ ขาว ๆ เปื้อนไปหมด น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะถูกควันรม ตาแดงก่ำ เหมือนกระต่ายน้อยที่เพิ่งถูกขู่
นางยืนงงเป็นไก่ตาแตก มองกระทะบนเตาที่มีแต่ควันพวยพุ่ง ตะหลิวยกค้างกลางอากาศ ไม่รู้จะวางลงหรือจะผัดต่อดี ทั้งตัวตื่นตระหนกอย่างมาก