ลู่เหวย์ใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง
“แม่ของเธอรู้เรื่องแล้วเหรอ?”
หลี่ซือซือยิ้มฝืน “เรื่องสำคัญขนาดนี้ จะปิดบังคนในครอบครัวได้ยังไง? ทางโรงพยาบาลก็ต้องแจ้งอยู่แล้ว แม่ของเวยเวยพอรับสายก็รีบซื้อตั๋ว นั่งรถไฟช่วงบ่ายวันนี้มาเลย”
ลู่เหวย์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
ใช่แล้ว ถึงเขากับหลานเวยเวยจะสนิทสนมกันแค่ไหน แต่ในทางกฎหมายก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรเลย
หลายเรื่องต้องให้ญาติสายตรงมาเซ็นชื่อ ตัดสินใจ และรับผิดชอบ
เขาเป็นแค่เพื่อน แม้ ‘เพื่อน’ คนนี้จะใส่ใจกว่าใคร แต่ในสายตาโรงพยาบาล ในสายตากฎหมาย เขาก็เป็นแค่คนนอก
เขาไม่คิดเลยว่าการพบหน้าหลานชุนเยี่ยนครั้งแรกจะเป็นในสถานการณ์เช่นนี้
ลู่เหวย์สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดอารมณ์วุ่นวายในใจลงไป
“รถไฟกี่โมง?” เขาถาม
“ถึงตอนบ่ายสี่โมง”
“ได้ เดี๋ยวผมไปรับเอง” เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ยังไม่บ่ายสาม “ผมจะให้คนเอารถตู้มารับ กว้างหน่อย”