เซี่ยซางพลันก้าวมาขวางตรงหน้านาง ดวงตาที่จับจ้องนางเย็นเยียบประหนึ่งจะกลืนกิน เขาไม่เอ่ยกับนางสักคำ ก่อนหมุนกายจากไป
เจียงเฟิ่งหัวมีสีหน้าไร้เดียงสา คล้ายอยากกล่าวบางอย่าง ท้ายที่สุดกลับมิได้เอ่ยปาก
ซูถิงหว่านรีบตามไป «ท่านอ๋อง ทรงจัดการราชกิจเสร็จแล้วหรือเพคะ เช่นนั้นพวกเราไปล่องทะเลสาบกันเถิด!»
«อืม» เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา ไม่ว่าซูถิงหว่านร้องขอสิ่งใด เขาล้วนตอบตกลงทั้งสิ้น อีกทั้งยังไม่อยากกลับจวนเร็วถึงเพียงนี้ บังเอิญเจียงเฟิ่งหัวก็อยู่ที่นี่ด้วย
เดิมทีมีเรื่องบางอย่างอยากถามเจียงเฟิ่งหัว แต่พอเห็นนางส่งสายตาหยาดเยิ้มให้บุรุษอื่น เขาก็ไม่อยากสนใจนางอีก เจียงเฟิ่งหัวไม่รู้หรือว่าตนเป็นสตรีมีสามีแล้ว?
คนแซ่เซียวมีสิทธิ์อันใดมาขวางอยู่ตรงหน้านางเพื่อช่วยนางคลี่คลายสถานการณ์ เขารู้จักพี่ชายใหญ่ของนาง แล้วคุ้นเคยกับตระกูลเจียงด้วยหรือไม่ พวกเขารู้จักกันมานานแล้ว...
ยามนี้ ในสมองของเซี่ยซางมีคำถามผุดขึ้นนับไม่ถ้วน ซูถิงหว่านก้าวเข้ามาคล้องแขนเขา แต่เขากลับไม่ทันรู้ตัว
เมื่อมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ เจียงเฟิ่งหัวพลันหมุนกายเดินไปอีกทาง ไม่นานก็เลือนหายไปในฝูงชน
กว่าจะรู้ตัวว่าเจียงเฟิ่งหัวมิได้ตามมา ก็สายเกินไปแล้ว
เขากำลังจะถามหลินเฟิง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าหลินเฟิงไปสืบเรื่องคฤหาสน์หลิงอวิ๋น เขามาทะเลสาบไป๋ฮวาเพียงลำพัง คิดว่าเจียงเฟิ่งหัวปรากฏตัวที่นี่เมื่อเช้า อีกทั้งพวกนางยังไม่กลับจวน น่าจะยังอยู่ที่นี่ เขาจึงตามมา
«เอ๊ะ พระชายาไปที่ใดหรือ?» ซูถิงหว่านถามอย่างสงสัย «วันนี้ทั้งวันหม่อมฉันก็ไม่เห็นพระชายา ไม่รู้ว่านางไปที่ใดมา เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นพระชายารู้จักกับคุณชายเซียวผู้นั้น ดูคล้ายเป็นสหายกัน นางจะไป...»