ภายในห้องมีแสงเทียนสว่างไสวไหวระริก นางกำนัลปรนนิบัติเจียงเฟิ่งหัวอาบน้ำและเปลี่ยนอาภรณ์ ต่างตะลึงในผิวพรรณไร้ตำหนิและเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของนาง ต่อให้เป็นพระสนมในวังก็ยังไม่มีรูปร่างงามโดดเด่นเช่นนี้
นางกำนัลอดหน้าแดงมิได้ สายตาจับจ้องดวงหน้างามพริ้มเพราที่ดูอ่อนหวานอย่างไม่อาจละไป
เซี่ยซางผลักประตูเข้ามาในตำหนักข้างโดยไม่รู้ตัว ครั้นนางกำนัลเห็นเขาก็รีบคำนับ “ท่านอ๋อง”
“พวกเจ้าออกไปเถิด ที่นี่ไม่ต้องให้ปรนนิบัติแล้ว” เซี่ยซางรูปร่างสูงใหญ่ น้ำเสียงเย็นขรึมไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง แววตาลึกล้ำมีประกายวูบไหว
นางกำนัลรับคำแล้วถอยออกไปโดยพลัน เครื่องใช้สำหรับชำระล้างจัดเตรียมไว้ครบถ้วนแล้ว ทั้งชุดนอนและเสื้อคลุมของพวกเขาก็แขวนอยู่บนราวข้างกาย ที่นี่ไม่มีสิ่งใดต้องให้นางกำนัลช่วยอีก
เจียงเฟิ่งหัวเห็นเขาบุกเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว จึงรีบจมกายลงในน้ำจนมิด เส้นผมดำขลับดุจน้ำตกแผ่คลุมผิวน้ำในพริบตา บดบังทัศนียภาพเย้ายวนในอ่างอาบน้ำ เหลือเพียงใบหน้างามดุจดอกบัวโผล่พ้นน้ำ นางเร่งเร้าด้วยเสียงอ่อนหวาน “ท่านอ๋องรีบออกไปก่อน หม่อมฉันยังอาบไม่เสร็จ”
“มีส่วนใดของเจ้าที่เปิ่นหวังยังไม่เคยเห็นบ้าง” เขาเคยเห็นจริง ทว่าก็ยังเห็นไม่หมดเสียด้วยซ้ำ
แก้มเจียงเฟิ่งหัวแดงระเรื่ออย่างเขินอาย แสร้งทำเป็นโกรธ “ท่านอ๋องพูดเหลวไหล หันหน้าไปเสีย มิฉะนั้นหม่อมฉันจะไม่ลุกขึ้นแล้ว”