หลังแม่นมวังจากไป เซี่ยซางถอดชุดขุนนางอันรุ่มร่ามออก ก่อนแช่กายลงในน้ำจนมิด
ใบหน้างามล่มเมืองของเจียงเฟิ่งหัวมักผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาอยู่เสมอ เรือนร่างสมบูรณ์แบบ ขาเรียวยาว ผิวขาวผ่อง เสียงอ่อนหวานและเรือนกายหอมนุ่มเย้ายวนของนาง...
เซี่ยซางพลันโผล่พรวดขึ้นจากน้ำ ก่อนชกลงไปอย่างแรงจนผิวน้ำแตกกระเซ็นเป็นระลอก
หลินเฟิงเดินมาถึงหน้าประตูพอดี ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านในก็ชักกระบี่พุ่งเข้าไปทันที «ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ»
แววตาเซี่ยซางเย็นเยียบ เขาตวัดตามองหลินเฟิงอย่างเย็นชา ร่างท่อนบนโผล่พ้นผิวน้ำ เผยแผงอกกำยำและแขนแข็งแรง หลินเฟิงเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็รู้สึกเขินอายจนรีบเก็บกระบี่
«เจ้าแก้มแดงด้วยเหตุใด» เซี่ยซางถาม
หลินเฟิงไม่ปิดบัง เอ่ยชมว่า «รูปร่างของท่านอ๋องดีเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ! สวมอาภรณ์แล้วดูผอม ถอดอาภรณ์กลับเผยกล้ามเนื้อ ที่สำคัญ ท่านอ๋องเพิ่งขึ้นจากน้ำก็แผ่กลิ่นอายชวนหลงใหลไปทั่วกาย»
สีหน้าเซี่ยซางหม่นลงเล็กน้อย «เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่»
«ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องอาบน้ำเสร็จหรือยัง» หลินเฟิงถาม
«ปิดประตู»
หลินเฟิงเชื่อฟังปิดประตู
เซี่ยซางมองเขา «หลายวันมานี้เจ้าพักและกินอยู่ในที่ว่าการ กลับจวนแล้วไม่อาบน้ำก่อนหรือ»
«ข้าน้อยอาบน้ำเสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังกินอิ่มดื่มเต็มที่ก่อนมาหาท่านอ๋องเสียอีก» หลินเฟิงพึงพอใจจนบอกไม่ถูก รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก พอเข้าจวนก็มีขนมอร่อยให้กิน ทั้งยังได้ชมโฉมสตรี งามตาชื่นใจเสียจริง!
เซี่ยซางไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เข้าเฝ้ายามเช้าจนเลิกประชุม โกรธจนเต็มท้องจึงกินไม่ลง ทว่าอาบน้ำเสร็จกลับรู้สึกหิวขึ้นมา พอได้ยินหลินเฟิงบอกว่ากินอิ่มดื่มเต็มที่ ทั้งยังมีสีหน้าสุขสำราญไม่รู้เบื่อ เขาจึงหยอกว่า «เมื่อก่อนข้าไม่เคยเห็นเจ้ากินอาหารจวนอ๋องอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้»