ในความฝัน เขาหวนกลับไปสู่วัยสิบห้าอีกครั้ง เสด็จพ่อทรงตำหนิเขาว่า “กลับตาลปัตร เอาปลายเป็นต้น”
เขาหลบอยู่หลังภูเขาจำลองในอุทยานหลวง ร้องไห้อย่างเจ็บปวด จู่ ๆ เด็กหญิงตัวน้อยที่มีผ้าคลุมหน้าก็เดินมาหยุดตรงหน้า “น่าอายจริง โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้ขี้มูกโป่ง ไม่กระดากบ้างหรือ”
เซี่ยซางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามของเด็กหญิงดำขลับเป็นประกาย เขามองเห็นสภาพอันน่าเวทนาของตนเองในดวงตาคู่นั้น
เขาจ้องนางเขม็งแล้วกล่าว “เจ้าเป็นใคร เข้ามาในวังได้อย่างไร”
“ข้ามากับท่านพ่อท่านแม่ต่างหาก แคว้นต้าโจวของเรารบชนะ ฮ่องเต้จึงจัดงานเลี้ยงฉลองชัย” เสียงของเด็กหญิงไพเราะดุจเสียงกระดิ่ง
พอได้ยินว่ารบชนะ เขาก็ยิ่งโกรธ ทั้งที่เป็นความชอบของเขาแท้ ๆ เสด็จพ่อกลับตำหนิเขาว่ากลับตาลปัตร เขากระชากผ้าคลุมหน้าของนางออกทันที เผยให้เห็นช่องว่างตรงฟันหน้า ดูน่าเกลียดยิ่งนัก เขาพลันหัวเราะ “ยัยหน้าตาอัปลักษณ์”
เด็กหญิงเบิกตาโพลง ก่อนฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเขา “เพียะ!” แล้วด่าว่า “เจ้าตัวน้ำมูกย้อย!”
นิ้วมือของนางเปื้อนน้ำตาของเขา ทั้งยังมีของเหนียวเหนอะหนะติดอยู่ นางเช็ดมันลงบนตัวเขาอย่างรังเกียจ “สกปรกสิ้นดี”
เดิมทีเซี่ยซางเศร้าเสียใจอย่างที่สุด แต่ฝ่ามือของนางกลับทำให้เขาได้สติ ผู้ใหญ่คิดว่าเขาทำผิด แล้วเด็กเล่าจะคิดอย่างไร นางคิดเช่นนั้นหรือไม่
เขาพลันเอ่ยขึ้น “ข้าฆ่าคน พวกเขาบอกว่าข้าทำผิด ไม่ควรฆ่าคนผู้นั้น แล้วเจ้าก็คิดเช่นนั้นหรือ”
นางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่งามฉายแววสงสัย “แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องฆ่าเขา”