ไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ กดบล็อกทันที
ผ่านไปไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์มือถือที่ไม่รู้จัก
แค่คิดก็รู้ว่าเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของหยางเวย์ฉง
เกิดใหม่ครั้งนี้ เจียงหนิงปฏิเสธที่จะเป็นคนโง่ที่ถูกเอาเปรียบ ให้ข้าวสารสักเม็ดตกไปถึงพวกเขาได้ถือว่าเธอแพ้
ปิดโทรศัพท์ พบว่าโต้วโต้วหลับอยู่บนโซฟา ร่างกายขดเป็นก้อน แม้แต่ในความฝันก็ยังกระสับกระส่าย
วัดไข้ให้ อุณหภูมิลดลงเหลือ 38 องศาแล้ว
ของมีค่าอย่าให้ใครเห็น มีโต้วโต้วอยู่ด้วย ไม่สามารถทำอาหารอร่อย ๆ ต่อได้
เจียงหนิงกินบะหมี่มะเขือเทศไข่ที่เละแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าอร่อยสุด ๆ
ระเบียงมีหน้าต่างหนีไฟเปิดไว้ ที่เหลือทั้งหมดติดฟิล์มฝ้าทับ แสงส่องเข้าได้ แต่ข้างนอกมองไม่เห็นสภาพข้างใน
เจียงหนิงหยิบกระถางปลูกกับดินเพาะออกมา แล้วเอามันฝรั่งมาสองสามชั่ง หั่นเป็นชิ้น ๆ ตรงที่มีตา ใช้ขี้เถ้าไม้คลุกที่รอยตัดก่อน แล้วจึงปลูกลงกระถาง
ปลูกราว ๆ 20 กระถาง เก็บทั้งหมดไปไว้ที่ระเบียงในมิติส่วนตัว
จากนั้นก็ปลูกกระเทียม ต้นหอม ผักกาดแก้ว ผักกาดเขียว ผักกาดขาวเล็ก ผักบุ้ง ฯลฯ อีกสองสามกระถาง
เอาตะขอแขวนแบบโปร่งออกมา แขวนกระถางที่ปลูกเสร็จแล้วไว้กับราวเหล็ก
ถ้าขยันดูแล ก็สามารถมีผักสดกินได้ตามใจ
ยังไม่ทันได้ล้างมือ เสียงเคาะประตูดังตึงตัง ๆ ขึ้น "เจียงหนิง เจียงหนิง!"
เสียงไม่คุ้นเลย ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเพื่อนของหยางเวย์ฉง
ฮึ ๆ คงจะหิวจริง ๆ แล้ว
"เจียงหนิง ปกติเธอชอบทำอาหารที่สุด ขยับแบ่งอะไรให้พวกเราหน่อยได้ไหม?"