“ที่บ้านไม่มีอะไรเลย ผมระวังตัวหน่อยก็ไม่เป็นไร”
เจียงหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง เขามีเสบียงติดตัว เธอถึงจะปลอดภัย
ออกไปหาข้างนอก ยังดีกว่ามาโลภของเธอ
1801 มองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่น “ขอบคุณที่ช่วยดูแลโต้วโต้วนะ”
“ควรแล้วล่ะ เมื่อวานนายก็ช่วยฉันเหมือนกัน”
เจียงหนิงเป็นคนระวังตัว เก็บของที่กักตุนไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ในครัวมีเพียงฟักเขียว ฟักทองกับผักกาดขาวที่ไม่สะดุดตา
ฮั่วอี้เซินพยักหน้ารับ ก่อนจะจากไป
แผนการทำอาหารต้องพับไปก่อน เจียงหนิงเปิดไฟในห้องน้ำ หยิบไส้ใหญ่ที่ล้างไม่เสร็จออกมาจากมิติส่วนตัวแล้วสู้ต่อ ใครจะรู้ว่าทำไปได้ครึ่งทางไฟก็ดับกะทันหัน
ปิดประตูให้เรียบร้อย เธอวาร์ปเข้ามิติส่วนตัวทันที
ไฟฟ้าในมิติส่วนตัวไม่ดับ ดีใจสุดขีด และยังเพิ่มความมั่นใจกับโลกาวินาศอันมืดมิดขึ้นอีกนิด
น้ำใจคนคาดเดายาก ต่อให้เป็นเด็กเล็ก ๆ เจียงหนิงก็ระวังตัวเป็นพิเศษ เย็นนั้นจึงทำบะหมี่ผักกาดขาว
เป็นหวัดกินไข่ไม่ได้ เธอจึงใส่ไส้กรอกแท่งให้หนึ่งอัน ใครจะรู้ว่าโต้วโต้วกินอย่างเอร็ดอร่อย
พอเริ่มคุ้นเคย โต้วโต้วก็ไม่กลัวเท่าเดิม “พี่สาวทำอร่อย พี่ชายหุงข้าวไหม้”
1801 เพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ ทำอาหารไม่เป็นก็เป็นเรื่องปกติ เห็นเด็กกินเก่ง เจียงหนิงก็ตักเพิ่มให้อีกครึ่งถ้วย
ยังไม่ทันถึงหกโมงเย็น ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หมู่บ้านจินหรงเป็นที่ตั้งอยู่บนที่สูง แต่น้ำท่วมก็ยังท่วมถึงประตูใหญ่หมู่บ้าน
ในกลุ่มไลน์ยังครึกครื้นเหมือนเดิม แต่คนโพสต์รูปอาหารน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด พายุไต้ฝุ่นที่โหมกระหน่ำกับไฟฟ้าดับ ในที่สุดก็ทำให้พวกเขารู้สึกกลัว ความตึงเครียดกำลังแผ่กระจาย