สองวันต่อมา ชั้นหนึ่งถูกน้ำท่วมหมด
เจียงหนิงยืนอยู่ที่ระเบียง เห็นหลายคนเสี่ยงชีวิตว่ายน้ำออกจากหมู่บ้านติดกันหลายคน
พื้นที่ตรงนี้ภูมิประเทศสูง กระแสน้ำไม่แรงมาก แต่ข้างนอกไม่เหมือนกัน
คนพวกนั้นที่ว่ายออกไป จะว่ายกลับมาได้หรือไม่ก็ต้องวัดดวง
เจิ้งเว่ยลี่ส่งข้อความมาบอกว่าตัดสินใจจะย้ายมาทันที
เธอกับลู่หยูอยู่ที่อาคาร 3 ห่างจากตึกของเจียงหนิงแค่ประมาณ 50 เมตร
เจียงหนิงไม่ค่อยวางใจ เลยถือกล้องส่องทางไกลจ้องดู
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เรือยางเป่าลมลำหนึ่งปรากฏขึ้นในน้ำ
บนเรือวางของไว้ ลู่หยูสวมเสื้อกันฝนแบบใช้แล้วทิ้งนั่งอยู่บนเรือใช้ไม้พาย ส่วนเจิ้งเว่ยลี่ตัวลอยในน้ำ ลากเรือยางออกแรงว่ายไปข้างหน้า...
เจียงหนิงถือถังขยะลงไปข้างล่าง ตั้งใจจะไปรับทั้งสองคนที่ชั้นสอง
ลงมาถึงชั้น 12 เจอซูเมิ่งเหยาผุดออกมาจากห้อง 1202 พอดี สวมชุดเดรสลายจุดที่ไม่เหมาะกับสถานการณ์ พอเห็นเจียงหนิงสายตาเป็นประกาย "อาหนิง"
แค่ห้าวันเอง เธอก็หมดรัศมีนางฟ้าสมัยก่อนไปแล้ว ไม่เพียงแต่ผอมลง หน้ายังซีดเซียวไร้เลือด
เจียงหนิงไม่สนใจ ถือถังขยะเดินลงไปเรื่อยๆ
"อาหนิง นายโกรธฉันเหรอ?" ซูเมิ่งเหยาเดินตามมา เสียงหวานบางเบา "ถ้าฉันทำอะไรผิด นายชี้แนะได้นะ"
เจียงหนิงหน้านิ่วคิ้วมุ่นเตือน "ไปให้ไกลๆ หน่อย"
ใครจะรู้ว่าเธอเหมือนไม่ได้ยิน วิ่งตามมาอย่างกระตือรือร้น "อาหนิง ที่จริงฉันกับพี่หยางไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่นายคิด แค่เล่นด้วยกันสนุกๆ เฉยๆ ฉันรู้สึกว่าเราเจอกันแล้วถูกคอ..."