ห้อง 1803 ไม่มีกุญแจ เจียงหนิงคิดจะหาอุปกรณ์มางัดประตู แต่ใครจะรู้ว่าลู่หยูหยิบตะขอเดี่ยวรูปทรงประหลาดออกมาจากกระเป๋า ไปแหย่ในรูกุญแจไม่กี่นาที—ก็เปิดได้
เจียงหนิงที่ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก “...”
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าประตูสองบานของบ้านตัวเองไม่ปลอดภัย!
เจิ้งเว่ยลี่หัวเราะแห้งๆ “ก็แค่กลัวไม่มีทางเข้าบ้าน เขาเลยซุ่มทำอยู่สองวัน”
ห้อง 1803 เป็นสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่น กว้างขวางมาก เฟอร์นิเจอร์ถูกคลุมด้วยผ้า พอเปิดออกมาก็เห็นแต่เฟอร์นิเจอร์ชั้นดีทั้งนั้น คงเป็นคนมีเงินถึงไม่ปล่อยเช่า
การบุกรุกบ้านคนอื่นผิดกฎหมาย เจิ้งเว่ยลี่รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เล็กน้อย จึงปรึกษากับลู่หยู “เราแค่พักชั่วคราว อย่าไปยุ่งกับข้าวของพวกเขา แล้วตอนกลับก็เก็บให้เข้าที่เหมือนเดิม”
เลือกห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์น้อย สองคนเริ่มทำความสะอาด เจียงหนิงก็ช่วยด้วย
บ้านดีใช้ได้ แต่ระเบียงไม่ได้ติดกระจก แค่ใช้ลวดสแตนเลสที่มองไม่เห็นกั้นไว้ ทำให้เปียกไปหมด
ให้ข้าวเป็นบุญคุณ แต่ให้มากเกินกลายเป็นศัตรู เจียงหนิงเห็นข้าวยังเหลือถุงครึ่ง แต่เส้นหมี่กับก๋วยเตี๋ยวกินไปเกือบหมด พอประทังจนพายุไต้ฝุ่นจบได้ เธอจึงตัดสินใจไม่ช่วยเหลือเพิ่ม
เธอเตรียมเสบียงพื้นฐานให้ลู่หยูกับจางเฉาคนละชุด กลัวจะโดดเด่นจนน่าสงสัย ก็ให้แค่มาตรฐานพื้นฐาน ต่อไปจะไปได้ไกลแค่ไหนก็ต้องพึ่งตัวเอง