เจียงหนิงมองวัตถุลอยน้ำที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พอใกล้ก็ใช้ไม้เขี่ยดูถึงรู้ว่าเป็นศพลอยน้ำ
ตอนแรกยังรู้สึกสะเทือนใจและคลื่นไส้ แต่พอดูไปเรื่อยๆ ก็เริ่มชิน ตอนออกมาจากหมู่บ้านก็เห็นลอยอยู่หลายศพ
เจียงหนิงจับเวลา ผ่านไปหนึ่งนาทีแล้ว แต่เชือกในมือยังไม่มีวี่แววการขยับ
สองนาที...
สามนาที...
สี่นาที...
ยิ่งรอก็ยิ่งกระสับกระส่าย เจียงหนิงกระตุกเชือกสองครั้ง ไร้การตอบสนอง
คนธรรมดาอยู่ใต้น้ำเกินหนึ่งนาทีก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ต่อให้คนห้อง ห้อง 1801 จะถนัดการดำน้ำ แต่สี่นาทีก็ยาวเกินไปแล้วกระมัง?
เธอเริ่มรู้สึกไม่ดี จะกระตุกเชือกอยู่แล้ว จู่ๆ ผิวน้ำก็ส่งเสียงครืนๆ
คนห้อง ห้อง 1801 โผล่ขึ้นมา "ร้านหลายร้านผมไปดูมาแล้ว ประตูทุกบานถูกงัด ด้านในโดนขนจนเกลี้ยง"
โดนขนจนเกลี้ยง? ใครกันเก่งขนาดนี้!
ลู่หยูผิดหวังจนหน้าห่อ "หาถังแก๊สไม่เจอ ของที่มีก็ต้มไม่สุก"
พวกเขามาเร็วขนาดนี้แล้ว แต่กลับโดนคนอื่นฉกหน้าไปก่อน คิดไปคิดมาก็ยังเป็นเด็กเมื่อเจอกับเรื่องแบบนี้
เจียงหนิงเหลือบมองห้อง 1801 ร้านอาหารเล็กๆ พวกนี้พอวันที่สองของพายุไต้ฝุ่นก็จมน้ำหมดแล้ว ต่อให้พ่อค้าแม่ค้าจะย้ายของทัน ก็เป็นไปไม่ได้ที่ทุกร้านจะโดนงัด น้ำท่วมขุ่นและกระแสน้ำเชี่ยว ถ้าไม่มีหน้ากากดำน้ำและความสามารถในการว่ายน้ำที่ดี ก็ไม่มีทางทำสำเร็จ
เว้นเสียแต่ว่า... ร้านพวกนี้โดนงัดตั้งแต่ตอนภัยพิบัติเพิ่งเริ่ม