หลังจากปรึกษารายละเอียดงานแต่งกับบ้านตระกูลหลินเสร็จ เจียงอวี้ก็นัดพบหลินเจิ้นอวี่เป็นการส่วนตัว
ทั้งคู่ยืนอยู่ใต้ต้นนุ่นในสวนของบ้านตระกูลหลิน
เจียงอวี้มองทิวทัศน์สวนในฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูที่ยังหนาวเย็น แล้วถามตรงๆ ว่า
“ก่อนหน้านี้ที่หลินทิงถูกควบคุมตัว พวกคุณได้กำชับหัวหน้าหลิวไว้ ให้กักตัวเธอไว้นานขึ้นใช่ไหม”
หลินเจิ้นอวี่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี สีหน้าเผยอาการหลบเลี่ยง
“คุณพูดจาเหลวไหลอะไร เราจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”
ยิ่งรู้สึกผิด หลินเจิ้นอวี่ยิ่งขึ้นเสียงดัง ทำให้สีหน้าเจียงอวี้เย็นชาขึ้นไปอีก
“ผมบอกแล้วว่า งานแต่งงานของผมกับเวยเวยในวันแรงงานจะจัดขึ้นตามกำหนด จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นเพราะใครทั้งนั้น”
“พวกคุณกังวลอะไรกันแน่”
หลังจากหลินเจิ้นอวี่ตั้งสติได้ ก็ถามกลับว่า “เจียงอวี้ ทำไมสถานกักกันถึงปล่อยตัวกะทันหัน หรือว่าคุณเป็นคนประกันตัวหลินทิงออกมา”
“ใช่” เจียงอวี้ยอมรับโดยดี “หลินทิง ผมให้คนไปออกแรงพอสมควร ถึงประกันตัวออกมาได้ แต่ผมแค่เห็นแก่ที่โหยวจื่อไม่มีใครดูแล”
“คุณโกหก เห็นๆ อยู่ว่าคุณลืมหลินทิงไม่ลง”
ทั้งคู่ยืนโต้เถียงกันอยู่ในสวน
เมื่อเปิดอกคุยกันแล้ว หลินเจิ้นอวี่ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
“ผมกำชับไปจริงๆ แต่นั่นก็เพราะกลัวว่าคุณจะถอนหมั้นในวันแรงงาน แล้วทำร้ายเวยเวย”
“ถ้าคุณจริงใจกับเวยเวยเพียงหนึ่งเดียว ผมจะไปทำเรื่องแบบนั้นไหม”
เจียงอวี้เข้าใจในใจแล้ว
มิน่าล่ะ ตอนที่เขาให้ทนายลั่วไปประกันตัวหลินทิง ถึงต้องเจออุปสรรคมากมาย
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “วันแรงงานผมจะแต่งงานกับเวยเวย และขอให้พี่ชายและพ่อตาวันหน้าอย่าไปรังแกแม่ลูกหลินทิงอีก”
คำเตือนนี้ทำให้หลินเจิ้นอวี่หนักใจยิ่งนัก
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว กระชากคอเสื้อเจียงอวี้ แล้วถามจี้ว่า
“เจียงอวี้ เป็นเพราะโหยวจื่อแพ้ถั่วลิสงเหมือนคุณหรือเปล่า คุณถึงได้ลังเล”
“……” เจียงอวี้ปัดมือหลินเจิ้นอวี่ออก แล้วนิ่งไม่ตอบ
ความเงียบนี้ยิ่งทำให้หลินเจิ้นอวี่ร้อนใจ
“เจียงอวี้ โหยวจื่อเป็นลูกของโจวจื่อเหิง”
“คุณลืมที่โจวจื่อเหิงกับหลินทิงหักหลังคุณซ้ำสองแล้วหรือไง”