เจียงอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วตอบ
“กำลังตรวจสอบอยู่ครับ”
เขามองไปทางชั้นบน แล้วถามอีกว่า “โหยวจื่อหลับแล้วเหรอ”
ฟางจวินและหลัวเสี่ยวลี่ตอบเป็นเสียงเดียวกัน “อืม”
จริงๆ แล้วหลัวเสี่ยวลี่สามารถมีลูกได้ เพียงแต่ช่วงสองปีมานี้เธอกับฟางจวินยังไม่อยากมี
เพราะพวกเขาไม่ค่อยชอบเด็ก ไม่อยากถูกเด็กผูกมัดเร็วเกินไป
การรับเลี้ยงโหยวจื่อ เป็นการช่วยเจียงอวี้ล้วนๆ
แต่พอได้เห็นดวงตากลมโต ร่างเล็กๆ ตัวนิดเดียว นุ่มนิ่มน่ารักราวกับติ่มซำนึ่ง หลัวเสี่ยวลี่ก็เกิดความรู้สึกอยากมีลูกเร็วๆ ขึ้นมา
เธอพูดกับเจียงอวี้ว่า “เด็กคนนี้พอถึงบ้านก็ซึมไม่ค่อยร่าเริง โจวฉีกับลั่วลั่วยังอยู่เป็นเพื่อนเธออีกตั้งนาน แต่อารมณ์เธอก็ยังห่อเหี่ยวมาก”
เจียงอวี้เข้าใจดี
โหยวจื่อต้องแยกจากแม่ นี่คือภาวะวิตกกังวลเมื่อต้องพลัดพราก
ไม่รู้เลยว่าหลินทิงคิดอะไรอยู่ ลูกที่น่ารักว่าง่ายขนาดนี้ เธอจะใจแข็งส่งเธอไปได้ยังไง
หลินทิงไม่สมควรเป็นแม่เลย!
เจียงอวี้ก้าวขึ้นบันได “ผมไปดูโหยวจื่อหน่อย”
……
ในห้องนอนเจ้าหญิงสีชมพู ลมหายใจของโหยวจื่อเบาและแผ่ว
เจียงอวี้ค่อยๆ นั่งลงบนผ้าปูที่นอนสีชมพู
ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆ ยกขึ้น วางลงบนศีรษะน้อยๆ ของโหยวจื่ออย่างทะนุถนอมและระมัดระวัง
คงเพราะอากาศร้อน โหยวจื่อมีเหงื่อซึมเล็กน้อย
เจียงอวี้ปรับแอร์ให้ได้อุณหภูมิพอดี แล้วดึงผ้าห่มคลุมให้โหยวจื่ออีกครั้ง
ชั้นล่าง
หลัวเสี่ยวลี่อยากนอนแล้ว เธอซบไหล่ฟางจวิน ง่วงงุนเต็มทน “ฟางจวิน เมื่อไหร่เจียงอวี้จะลงมาสักทีนะ”
“รอไปก่อน” ฟางจวินหาวหวอดแล้วพูดต่อ “เสี่ยวลี่ ผมมีลางสังหรณ์ว่า งานแต่งของเจียงอวี้กับหลินเวยเวยต้องไม่ได้จัดแน่”
หลัวเสี่ยวลี่ผงกศีรษะขึ้นมาทันที
เรื่องซุบซิบขนาดนี้ทำให้เธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “คุณหมายความว่า เจียงอวี้กับหลินทิงมีโอกาสสูงมากที่จะกลับมาคืนดีกัน”
คิดแล้ว หลัวเสี่ยวลี่ก็พูดต่อ “คงไม่หรอกมั้ง ก่อนหลินทิงเข้าคุก เธอไปยุ่งกับโจวจื่อเหิง แล้วตอนนี้ยังไปหมั้นกับเจิ้งฮุยไอ้คนที่เมียตายไปหลายคนนั่นอีก”
ฟางจวินพูด “หลินทิงกับเจิ้งฮุยถอนหมั้นแล้ว เรื่องนี้ถ้าซุบซิบกันยิ่งสนุกใหญ่ คุณรู้ไหม คืนนั้นเจียงซูเฉินกับเจียงอวี้พากันส่งเจิ้งฮุยขึ้นรถตำรวจ”