cศูนย์ควบคุมการจราจรเผิงเฉิง
ภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกตอนโหยวจื่อหายไป ถูกเจ้าหน้าที่ตรวจสอบทีละเฟรม
บนจอแสดงผลขนาดใหญ่ ภาพถูกแบ่งออกเป็นช่องเล็ก ๆ หลายช่อง
เจียงอวี้กับเจ้าหน้าที่จับจ้องภาพเหล่านั้นโดยไม่กระพริบตาเลยสักนิด
“หยุดก่อน”
เมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ที่กำลังเดินพลางปาดน้ำตา เจียงอวี้รู้สึกราวกับมีมีดมาทิ่มแทงหัวใจ
“กรอกลับ เปิดดูใหม่”
หัวหน้าสำนักการจราจรรีบสั่งลูกน้อง “ขยายภาพหน่อย คุณเจียง ใช่เด็กผู้หญิงคนนี้ไหม”
ภาพที่ขยายแสดงให้เห็นโหยวจื่อในชุดนอนเจ้าหญิงเอลซ่าสีน้ำเงิน
เท้าน้อย ๆ เปลือยเปล่า
เธอเดินไปพลางปาดน้ำตาไปพลาง
หัวใจของเจียงอวี้แทบแตกสลาย
แต่เมื่อสืบตามภาพจากกล้องวงจรปิดนี้ต่อไป กลับพบว่าโหยวจื่อเดินเข้าไปในจุดบอดของกล้อง และหลังจากนั้นก็ไม่เห็นร่างเล็ก ๆ ของเธออีกเลย
หัวหน้าสำนักการจราจรรีบสั่งการ “ตามจุดกล้องวงจรปิดนี้ ล้อมวงค้นหาสามกิโลเมตร โดยเฉพาะจุดสำคัญ”
เจียงอวี้ตอบว่า “ขอบคุณ”
ฟางจวินยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เมื่อวานตอนที่เจียงอวี้พูดว่าจะส่งโหยวจื่อไปต่างประเทศ แววตาของเขายังมีประกาย
แต่ตอนนี้ประกายในดวงตาของเขาเลือนหายไปแล้ว
ฟางจวินถามว่า “เจียงอวี้ ทำยังไงดี ต้องบอกหลินทิงไหม”
หลัวเสี่ยวลี่รู้สึกผิดจนทนไม่ไหว “ถ้าหลินทิงรู้เข้า คงต้องกังวลมากแน่ ๆ มีแม่คนไหนจะทนได้ที่ลูกตัวเองหายไปแบบนี้ โทษฉันเอง ที่ดูแลเด็กไม่ดี ฉันน่าจะนอนเป็นเพื่อนเด็กด้วย”
ฟางจวินมองไปที่เจียงอวี้ “เจียงอวี้ บอกหลินทิงเถอะ เธอเป็นแม่ของเด็ก มีสิทธิ์รู้”
ลูกหายไป เจียงอวี้เองก็รู้สึกผิด
แต่เขาก็เกลียดหลินทิงเช่นกัน
หลินทิงทอดทิ้งโหยวจื่อไปแล้วตั้งแต่แรก “ไม่ต้องบอกเธอ”
……
เมืองเจียง
การฝังเข็มครั้งสุดท้ายของหลินทิงจบลงแล้วในที่สุด
วันนี้เธอยังคงเจ็บปวดมาก
เธอกัดฟันอดทน
เพราะเธอสัญญากับคุณครูหลี่ไว้ว่าจะวิดีโอคอลกับโหยวจื่อในตอนเที่ยง
ไม่รู้ทำไม ในใจถึงรู้สึกกระวนกระวายเป็นพิเศษ
ซ่งลวี่เฟิงเห็นเธอมีเหงื่อซึมเต็มหน้า จึงยื่นผ้าขนหนูให้ “พักสักครู่เถอะ”
“ฉันอยากวิดีโอคอลกับโหยวจื่อ” หลินทิงรับผ้าขนหนูมา
หลังจากเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแล้ว เธอก็จัดทรงผมและเสื้อผ้าใหม่
เธออยากดูสดใสต่อหน้าโหยวจื่อ