โถงโรงแรม
หลินทิงเงยหน้ามองหลินเจิ้นอวี่
ควรหรือที่เธอจะไม่โทษหลินเจิ้นอวี่
ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของหลินเจี้ยนกั๋วก็ตาม
แต่อย่างน้อยเธอกับหลินเจิ้นอวี่ก็เกิดจากแม่เดียวกัน
พวกเขามีสายเลือดเดียวกัน
แต่หลินเจิ้นอวี่กลับทำทุกวิถีทางให้หลินเวยเวยได้แต่งงานกับเจียงอวี้ โดยไม่เพียงส่งเธอขึ้นเตียงของเจิ้งฮุย
สุดท้ายยังไม่ยอมให้ยาช่วยชีวิตแม้แต่กล่องเดียว
ถ้าไม่ใช่โจวจื่อเหิง เธอคงตายไปแล้วในห้องฉุกเฉินเมื่อสามเดือนก่อน
โหยวจื่อ ลูกรักที่สุดของเธอ ก็คงกลายเป็นเด็กน่าสงสารที่ไม่มีแม่
เธอไม่ได้แค่โทษ
เธอเกลียด
เกลียดจนไม่มีวันให้อภัยเขาไปชั่วชีวิต
เธอสวนกลับอย่างขมขื่นและสุดทน
"หลินเจิ้นอวี่ สมองแกมีปัญหาหรือไง ถึงได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้"
"ดีเหมือนกัน หลินเวยเวยน้องสาวสุดที่รักของแกกับเจียงอวี้พี่เขยแก ต่างก็เรียนหมอ"
"ให้พวกเขาดูสมองให้แกดี ๆ เถอะ"
"เสี่ยวทิง เวยเวยไม่ใช่น้องสาวพี่" หลินเจิ้นอวี่จับมือหลินทิง "เจียงอวี้สืบจนรู้หมดแล้ว..."
พูดไม่ทันจบ แขนของหลินเจิ้นอวี่ก็ถูกโจวจื่อเหิงบีบไว้
เพียงแค่เบา ๆ กระดูกของหลินเจิ้นอวี่ก็แทบแตก
ซี๊ด...
แต่หลินเจิ้นอวี่ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
เขาอดทนความเจ็บปวด มองไปที่โจวจื่อเหิง "โจวจื่อเหิง ให้ผมพูดกับน้องสาวสักสองสามคำเถอะ ขอร้องล่ะ"
โจวจื่อเหิงไม่ยอมปล่อยมือ
ใบหน้าคมห้าวที่เย็นชา แผ่อำนาจกดดันออกมาอย่างเงียบ ๆ
แรงในมือดูเบาหวิว แต่กลับทำให้หลินเจิ้นอวี่ดิ้นไม่หลุด
"ทุกคำที่คุณพูด มีแต่จะทำให้บาดแผลของหลินทิงเปิดกว้างขึ้น"
"ถ้าคุณหวังดีต่อเธอจริง ก็รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง อย่ามาให้เธอเห็นหน้าอีกเลย"
นี่คือคำเตือนของโจวจื่อเหิง
หลินเจิ้นอวี่เองก็รู้ดี
เสี่ยวทิง น้องสาวของเขา เกลียดเขา
เกลียดเสียจนทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา แผลในใจก็ถูกกรีดซ้ำจนเลือดไหล
เรื่องที่เขาเคยทำลงไป มันเลวร้ายยิ่งกว่าหมูหมา สวรรค์ยังรับไม่ได้
"แต่โจวจื่อเหิง ยังไงผมนกับเสี่ยวทิงก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด"
"พี่น้องกัน กระดูกหักแต่เอ็นยังยึดกัน"
"อย่างน้อยก็น่าจะให้โอกาสผมได้ชดใช้บ้าง"
คำพูดของเขาคงทำให้โจวจื่อเหิงไม่พอใจอย่างแรง
โจวจื่อเหิงบีบมือแน่นขึ้น