หลินทิงสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นหน้าคนตรงหน้าชัด ๆ
"โจวจื่อเหิง?"
หลินทิงไม่คิดว่าตอนบ่ายเพิ่งได้ข่าวโจวจื่อเหิงแหกคุก ตอนนี้ก็มาเจอเขาที่โรงพยาบาลแล้ว
โจวจื่อเหิงกำลังจะพูดอะไร…
ไกลออกไป จู่ ๆ ก็มีคนถือปืนพกพุ่งเข้ามาจากหลายทิศทาง
"อยู่นั่น"
"อย่าขยับ ขยับเมื่อไรยิงแน่"
หลินทิงหันไปมองตามเสียง เห็นเป็นตำรวจในเครื่องแบบหลายนาย
พวกเขากุมปืนพก ย่างเท้ากระชั้นเข้ามาทีละก้าว
ราวกับพร้อมลั่นไกทุกเมื่อ
บรรยากาศตึงเครียดและไม่ปลอดภัยห้อมล้อมหลินทิงไว้
เมื่อเสียงปืนดังขึ้น หลินทิงก็เกร็งแข็งไปทั้งร่าง
หันกลับไปมองโจวจื่อเหิงอีกที
ในซอยนั้นยังมีเงาของโจวจื่อเหิงอยู่อีกหรือ?
เขาข้ามกำแพงหนีไปแล้วท่ามกลางห่ากระสุน
บนกำแพงมีรอยเลือดติดอยู่
โจวจื่อเหิงคงได้รับบาดเจ็บ
หลินทิงเป็นเพียงคนเดียวที่สัมผัสใกล้ชิดกับโจวจื่อเหิง
เธอถูกพาตัวกลับไปที่สถานีตำรวจ
ในห้องสอบสวน เธอถูกสอบปากคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"คุณยังติดต่อกับโจวจื่อเหิงอยู่หรือเปล่า?"
"โจวจื่อเหิงไปไหน? เขาพูดอะไรกับคุณ? คุณรู้ที่ซ่อนของเขาไหม?"
"พวกคุณมีวิธีติดต่อแบบพิเศษอะไรกันหรือเปล่า?"
"ถ้าคุณไม่ให้การให้หมด ความผิดฐานให้ที่พักพิงนักโทษประหารหมายเลขหนึ่งมีโทษหนัก ถึงตอนนั้นคุณก็จะโดนลงโทษหนักด้วย"
โทรศัพท์ของเธอถูกดักฟัง ทุกสายที่โทรเข้ามาต้องผ่านการตรวจสอบจากพวกเขาก่อน
หลินทิงตอบไปหลายครั้งว่า เธอไม่รู้
เธอไม่รู้อะไรเลยทั้งนั้น
โจวจื่อเหิงเรียกเธอทีหนึ่ง กำลังจะพูดกับเธอ ตำรวจก็กรูเข้ามา เธอไม่ได้พูดอะไรกับโจวจื่อเหิงเลยจริง ๆ
"ฉันไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นะ"
"คุณจะปล่อยฉันออกไปได้ไหม?"
"ลูกสาวฉันลิฟต์ตกใส่หัวเจ็บ ฉันต้องไปโรงพยาบาลเพื่อดูแลลูกสาว ช่วยให้ฉันออกไปทีเถอะ"
เมื่อเห็นเธอไม่ยอมให้การอะไรเลย สีหน้าของผู้สอบสวนสองคนก็เครียดลง
"ถ้าคุณไม่ให้การตามตรง คุณก็ไปไหนไม่ได้"
หลินทิงถูกคุมตัวไว้ในห้องสอบสวน
เธออยากโทรหาคุณครูหลี่ ถามว่าโหยวจื่อเป็นอย่างไรบ้าง
ใจร้อนรุ่มเหมือนมีแมวข่วน
ไม่ว่าเธอจะพูดดีแค่ไหน พวกเขาก็ไม่อนุญาต
วันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมงเช้า
โทรทัศน์ในห้องสอบสวนฉายข่าวชิ้นหนึ่ง
ในข่าว เจียงอวี้ให้สัมภาษณ์