มองเห็นใบหน้าน้อย ๆ ของโหยวจื่อแดงก่ำเพราะพิษไข้ เสียงก็แหบแห้ง
ในใจของเจียงอวี้รู้สึกไม่ดีเลย
แม้ว่านี่จะเป็นลูกของหลินทิงและโจวจื่อเหิง แต่เจียงอวี้ก็ยังหวังให้เธอไร้โรคไร้ภัย มีความสุขสดใส
เขาเองก็เป็นห่วงโหยวจื่อ จึงยื่นแก้วน้ำอุ่นในมือส่งให้อีกครั้ง
น้ำเสียงเย็นชาและดุดันเมื่อครู่ที่พูดกับหลินทิงพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างที่สุด
“โหยวจื่อ น้ำที่ลุงรินให้ก็เหมือนกับที่แม่รินให้นะ”
“รีบดื่มเถอะ ดื่มแล้วคอจะได้ไม่เจ็บ เดี๋ยวลุงป้อน เชื่อฟังหน่อยนะ”
เขาถึงกับยกฝ่ามือใหญ่อุ่น ๆ ขึ้นลูบศีรษะของโหยวจื่อ
แต่มือน้อย ๆ กลับดันแก้วน้ำของเขาออกไปเบา ๆ
แล้วยังปัดฝ่ามือใหญ่ที่วางบนศีรษะเธอออกอีก
แพขนตายาวงอนเงยขึ้นมองเจียงอวี้ แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เธอเกลียดพ่อ
ที่ไหนมีพ่อ แม่ก็ต้องเศร้าใจ
และเธอก็เป็นลูกของพ่อแท้ ๆ แต่พ่อกลับไม่ยอมรับ
เธอเองก็ไม่ต้องการพ่อแบบนี้
ไม่ต้องการน้ำอุ่นที่เขายื่นให้ด้วย
“ขอบคุณค่ะ แต่น้ำที่คุณรินไม่อร่อย น้ำที่แม่รินต่างหากที่อร่อย”
เสียงของโหยวจื่อยังคงสุภาพเรียบร้อย ทว่าห่างเหินและเย็นชา
ราวกับจะเปิดระยะห่างระหว่างเธอกับพ่อใจร้ายคนนี้
แล้วเธอก็หันไปยิ้มหวานให้แม่ “แม่คะ โหยวจื่ออยากดื่มน้ำที่แม่ริน”
รอยยิ้มที่โหยวจื่อมีให้เฉพาะหลินทิงนั้นกระแทกใจเจียงอวี้อย่างแรง
เด็กคนนี้ ทำไมถึงมองเขาด้วยสายตาเย็นชาได้ถึงเพียงนี้?
หลินทิงรู้ดีว่าโหยวจื่อเกลียดเจียงอวี้
เธอจึงรีบรินน้ำอุ่นแก้วใหม่ให้โหยวจื่อ และมองดูเธอดื่มพรวดเดียวหมดไปกว่าครึ่ง