หลินทิงกำลังจะตายอยู่แล้ว เธอยังต้องกลัวอะไรอีก?
หลินเวยเวยถูกเธอต่อยจนหมอบไปแล้ว
ส่วนหลินเจิ้นอวี่ตาบวม หน้าผากมีเลือดไหล สภาพน่าอนาถนั่งอยู่บนเก้าอี้
หลินเจี้ยนกั๋วเห็นลูกทั้งสามคนของตัวเองต่อยตีกันจนเป็นแบบนี้ ใจก็ปวดร้าว
คนที่บาดเจ็บคือหลินเวยเวยที่สภาพดูไม่ได้ และหลินเจิ้นอวี่ที่เลือดอาบ
แต่เมื่อเห็นร่างบอบบางของหลินทิงใกล้จะล้มอยู่รอมร่อ หลินเจี้ยนกั๋วก็ปวดใจไม่แพ้กัน
เป็นความโชคร้ายของครอบครัวจริง ๆ!
ท่ามกลางความเงียบ หลินทิงเอ่ยเตือน:
"หลินเจิ้นอวี่ ครั้งหน้าถ้าคุณยังกล้าพาโหยวจื่อไปโดยพลการอีก ฉันจะอัดหลินเวยเวย"
"ฉันกล้าตีเธอให้ตายเลย คุณเชื่อไหม?"
ถึงจะต้องเอาชีวิตแลกชีวิต เธอก็ยังคุ้ม
เธอเป็นคนใกล้ตายอยู่แล้ว ถ้าก่อนตายจะลากหลินเวยเวยไปด้วย ก็ไม่ขาดทุน
หลินเจิ้นอวี่ที่เอามือกุมแผลเลือดที่หน้าผาก หน้าผากย่นแน่น
เขาไม่เข้าใจตรรกะความคิดของหลินทิงอย่างที่สุด
"หลินทิง คุณใช้ตรรกะบ้าอะไร? มันเกี่ยวอะไรกับเวยเวยด้วย? ทั้งหมดเป็นความคิดของฉันกับเจิ้งฮุยตั้งแต่ต้นจนจบ"
"ตรรกะแบบเอาชีวิตแลกชีวิต" หลินทิงตอบกลับอย่างเด็ดขาด
แล้วก็พูดต่อ "คุณแคร์หลินเวยเวยของคุณ ฉันก็แคร์โหยวจื่อของฉัน ถ้าคุณกล้าพาโหยวจื่อไปสุ่มสี่สุ่มห้า ฉันจะตีหลินเวยเวยให้ตาย"
ประโยคนี้เอ่ยออกไปอย่างหนักแน่น
น้ำเสียงราวกับจะเข่นฆ่า
แม้แต่แววตาก็เช่นกัน แฝงไว้ด้วยอำนาจสังหารที่น่ากลัว
หลินเวยเวยที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น หัวโนเป็นหลายก้อน ถูกขู่จนตัวอ่อนยวบ
เมื่อครู่หลินทิงเกือบจะฆ่าเธอจริง ๆ
เมื่อเห็นแววตาของหลินทิงที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า หลินเจิ้นอวี่ก็โกรธจัด "หลินทิง คุณนี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี"
เห็นหลินเจิ้นอวี่เลือดไหลไม่หยุด หลินเวยเวยกลับไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง พุ่งเข้าไปหาหลินเจิ้นอวี่ ร้องไห้สะอึกสะอื้น:
"พี่คะ อย่าพูดเลย พี่เลือดออกแล้ว หนูพาพี่ไปโรงพยาบาลทำแผลนะ"
……
ดึกสงัด
โหยวจื่อหลับสนิทแล้ว
หลินทิงถึงกล้าถอดเสื้อผ้า ดูบาดแผลบนร่างกายของตัวเอง
เซี่ยจิ้งซูช่วยเธอเรียกหมอ ทำแผลฆ่าเชื้อและใส่ยาให้แล้ว
บาดแผลภายนอกพวกนี้ไม่ร้ายแรง แต่เต็มไปด้วยรอยแผล น่าสะพรึงกลัว
แผลนอกพวกนี้อย่างน้อยต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันถึงจะตกสะเก็ด