"หลินทิง คราวนี้เธอไม่มีสเปรย์พริกไทยแล้วล่ะสิ"
"คราวนี้อย่ามาโทษฉันนะ"
"ก็หลินเจิ้นอวี่กับหลินเจี้ยนกั๋วส่งตัวเธอมาเอง ฉันบอกแล้วไงว่าเธอต้องเป็นของฉันในที่สุด"
ตอนที่เจิ้งฮุยพุ่งเข้ามา หลินทิงขยับตัวไม่ได้
ยาทำให้เชื่อฟังออกฤทธิ์ไปนานแล้ว
มือเท้าเธอถูกมัดไว้
ฝ่ามืออวบอ้วนแตะลงบนข้อเท้าขาวผ่องของเธอ
หัวใจแทบหยุดเต้น
ฝ่ามืออวบอ้วนนั่นทำให้หลินทิงคลื่นไส้อยากอาเจียน
เธอคิดว่าเจิ้งฮุยแค่ต้องการครอบครองร่างกายของเธอ แต่เจิ้งฮุยกลับคว้าเข็มขัดขึ้นมา แล้วโบกไปมาต่อหน้าเธอ
เข็มขัดหวดผ่านอากาศ
เสียงฟื้ดฟาดเสียดแก้วหูของหลินทิง
เมื่อเห็นเจิ้งฮุยถือเข็มขัดก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เธอก็ได้กลิ่นของคนโรคจิต
"เจิ้งฮุย คุณจะทำอะไร"
เจิ้งฮุยยืนอยู่ที่หัวเตียง มองเธอ "หลินทิง เธอรู้ไหมว่าเมียสี่คนก่อนของฉันตายยังไง"
หลินทิงไม่อยากรู้ "…"
เธอแค่อยากรีบออกไปจากที่บ้า ๆ นี่ กลับไปหาโหยวจื่อน้อยให้เร็วที่สุด
เจิ้งฮุยยิ้มร้ายกาจ "พวกนางไม่เชื่อฟัง ฉันก็เลยเฆี่ยนบ่อย ๆ ผู้หญิงทั้งสี่นั่นถูกฉันตีตายหมด"
หยุดไปครู่หนึ่ง เจิ้งฮุยก็ยิ้มอย่างพิลึก "อ้อ ใช่แล้ว พวกเธอเรียกสิ่งนี้ว่าความรุนแรงในครอบครัว"
เข็มขัดในมือถูกเจิ้งฮุยออกแรงกระตุก ดึงให้ตึงเป็นเส้นตรง
"หลินทิง จริง ๆ แล้วกฎประจำบ้านนี้ ฉันเตรียมจะใช้กับเธอหลังแต่งงาน"
"แต่เธอมันดื้อเกินไป"
"ถ้าไม่ให้เธอเจ็บตัวบ้าง เธอก็คงไม่มีทางรู้ว่าผู้หญิงควรจะเชื่อฟังผู้ชาย"
ฟาด!
เข็มขัดหวดผ่านอากาศอีกครั้ง
แต่คราวนี้สิ่งที่ถูกเข็มขัดฟาดเข้า กลับเป็นเอวของหลินทิง
ฟ่อ… ปวดเหมือนถูกเฆี่ยนจนเนื้อหนังหลุดจากกระดูก!
"หลินทิง เมื่อไหร่ที่เธอยอมอ้อนวอนฉัน เมื่อนั้นแหละฉันถึงจะหยุด"
ฟาด ๆ เข็มขัดยกขึ้นแล้วฟาดลง
ครั้งแล้วครั้งเล่า
"หลินทิง เธอมันหยิ่ง ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา ใช่ไหม"
"หลินทิง ร้องขอชีวิตสิ"
"อ้อนวอนให้ฉันนอนกับเธอ ฉันจะไว้ชีวิตเธอ"
เขาตัวสูงใหญ่กำยำขนาดนี้ หลินทิงยังไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
ยิ่งเป็นแบบนั้น เจิ้งฮุยก็ยิ่งไม่พอใจ ยิ่งอยากให้หลินทิงยอมจำนน
…
ซิงเหอวาน หมู่บ้านจิงอี๋เปี๋ยย่วน
หลินเจิ้นอวี่และหลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาด้วยสีหน้าหม่นหมอง