เจียงอวี้มองดูภาพที่โหยวจื่อวาดอีกครั้ง
ภาพของหลินทิงบนกระดาษดูมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังจะก้าวออกมาจากภาพ เป็นหลินทิงที่งดงามที่สุดในความทรงจำของเขา
เรื่องราวในอดีตมากมายลอยผ่านเข้ามาในหัว
เขามองเด็กน้อยโหยวจื่อตรงหน้า ซึ่งหน้าตาเหมือนหลินทิงราวกับพิมพ์เดียวกัน
ดวงตากลมโต ใบหน้าน้อย ๆ แบบคนอยู่เย็นเป็นสุข งดงามและน่ารัก
"โหยวจื่อก็เป็นลูกสาวของคุณนะคะ เรามีเธอตอนครั้งสุดท้าย"
"หลินทิง เมื่อห้าปีก่อนเราก็เถียงกันเรื่องนี้ไปแล้ว ตอนนี้ยังจำเป็นต้องเถียงกันอีกหรือ? ครั้งนั้นฉันใส่ถุงยาง คุณไม่มีทางท้องได้"
"แต่ก็คือครั้งนั้นแหละค่ะที่ท้อง"
"โหยวจื่อเหมือนคุณมาก ชอบกินส้มโอเป็นพิเศษ แพ้ถั่วลิสงเหมือนกัน และสมองก็ดี ความจำเป็นเลิศแบบคุณ คุณชอบวาดรูป เธอก็ชอบวาดรูป ตอนนี้เธอวาดภาพจากของจริงได้แล้ว เธอเกลียดต้นหอมกับผักชีมากเหมือนคุณไม่มีผิด เธอเป็นลูกสาวของคุณจริง ๆ นะคะ"
"คุณเจียง ดิฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมไปตรวจดีเอ็นเอสักครั้ง จะให้ดิฉันคุกเข่าขอร้องคุณเลยไหมคะ"
เสียงอ้อนวอนของหลินทิง
ท่าทางน่าสงสารน่าเห็นใจของหลินทิง
ลอยวนอยู่ในหัวของเจียงอวี้...
"โหยวจื่อ รูปวาดของคุณแม่ตอนอายุยี่สิบเก้า เป็นหนูวาดจริง ๆ เหรอ"
ในตอนนั้น โหยวจื่อที่อยู่หน้าโต๊ะเงยหน้าขึ้น มองไปที่เจียงอวี้
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงถามกลับไปว่า "คุณลุงคะ รูปนั้นคุณลุงเป็นคนฉีกหรือเปล่าคะ"
"..." เจียงอวี้ไม่สามารถตอบโหยวจื่อได้
ยิ่งไม่สามารถเผชิญหน้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามของโหยวจื่อได้
เขาก้มหน้าลง รู้สึกผิดจนหัวใจบีบรัด "โหยวจื่อ ขอโทษนะ!"
โหยวจื่อยิ่งแน่ใจว่ารูปวาดนั้นถูกเขาฉีก
ที่แม่บอกว่ารูปถูกหมาน้อยฉีก เห็นได้ชัดว่าโกหกเธอ
แม่ต้องไม่อยากให้เธอเสียใจแน่ ๆ เลยโกหกเธอ
ภาพวาดที่เธอหวงมากที่สุด กลับกลายเป็นว่าพ่อเป็นคนฉีกเหรอ?
เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมพ่อต้องฉีกภาพวาดของเธอ
เธอถามออกไป "คุณพ่อฉีกของขวัญวันเกิดอายุยี่สิบเก้าปีที่หนูวาดให้แม่ทำไมคะ"
"..." เจียงอวี้ตอบอะไรไม่ออก
โหยวจื่อถามอีก "คุณพ่อเกลียดหนูกับแม่มากเลยเหรอคะ"
เศษกระดาษชิ้นแล้วชิ้นเล่า ต่อยังไงก็ต่อกลับไปไม่ได้