เจียงอวี้ตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้งทันที
โหยวจื่อไม่มีทางเป็นลูกสาวของเขา
นี่อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
การตรวจดีเอ็นเอทำโดยที่เขาปกปิดเป็นความลับสุดยอด ไม่มีใครรู้ และไปตรวจหลายสถาบัน
ไม่มีทางมีใครทำเป็นลับได้
ดังนั้น เจียงอวี้จึงไม่คิดมากอีก
เขาลูบหัวโหยวจื่อเบา ๆ อย่างอ่อนโยน "ค่อย ๆ กินนะลูก อย่าเพิ่งรีบ กินก๋วยเตี๋ยวให้หมด แล้วคุณลุงจะให้หนูคุยโทรศัพท์กับแม่"
คิดถึงแม่ โหยวจื่อก็มีน้ำตาคลอเบ้า
ก๋วยเตี๋ยวที่อมไว้ในปาก เธอกลืนไม่ลงอีก
แต่แม่เคยบอกเธอว่า ไม่ว่าจะเจออะไร ก็ต้องกินข้าวให้ดี นอนให้ดี ดูแลตัวเองให้ดี
เธอสัญญากับแม่ไว้แล้ว
ดังนั้น เธอจึงดื่มซุปก๋วยเตี๋ยวหนึ่งอึก แล้วพยายามกลืนก๋วยเตี๋ยวลงคอ
อยากคุยกับแม่เร็ว ๆ โหยวจื่อจึงกินอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่อึดใจ ก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง
เช็ดปาก เธอมองเจียงอวี้อย่างมีความหวัง "คุณลุง ให้หนูคุยกับแม่ได้หรือยังคะ"
จิตใจของเจียงอวี้พูดไม่ออกว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน
เด็กที่เชื่อฟังและรู้ความขนาดนี้ หลินทิงใจร้ายหลอกลวงเธอได้ยังไง
เขาลูบหัวโหยวจื่อ "ได้สิ"
ครึ่งนาทีต่อมา โหยวจื่อก็ได้ยินเสียงของแม่
ปลายสาย หลินทิงทั้งดีใจทั้งร้องไห้ "โหยวจื่อ หนูออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม"
"แม่ หนูไม่เป็นอะไรแล้ว"
"แม่ หนูดีใจมากที่ได้ยินเสียงแม่"
"แม่ หนูคิดถึงแม่มาก"
"แม่ หนูคิดว่าแม่..."
โหยวจื่อพูดไม่ออก
ยิ่งพูดไม่ออกกว่าคือปลายสายอย่างหลินทิง
เธอรีบปลอบ "โหยวจื่อ แม่ไม่เป็นไร แม่สบายดี แค่ทำงานยุ่งนิดหน่อย ไม่กี่วันนี้กลับไปหาไม่ได้ ขอโทษนะลูก"
โหยวจื่อถาม "แม่ไปทำงานที่ไหนเหรอ"
หลินทิงตอบไม่ได้ "..."
เธอบอกลูกไม่ได้ ว่าเธออยู่ในสถานกักตัว
"แม่จะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด โหยวจื่อ รอแม่นะ แม่ต้องกลับไปรับหนูกลับบ้านแน่นอน"
เวลามีจำกัด โหยวจื่อเลยคุยกับแม่ได้ไม่มากนัก
หลังวางสาย โหยวจื่อคิดว่าแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แล้วเธอก็ไม่ได้เจอแม่ทุกวัน น้ำตายิ่งไหลไม่หยุด
เจียงอวี้ปลอบเธอ "โหยวจื่อ แม่หนูไม่ได้เป็นโรคหรอกนะ แม่แข็งแรงดี จะอยู่กับหนูตลอดไป"
โหยวจื่อเกลียดพ่อ
พ่อชอบรังแกแม่ทุกครั้ง แถมยังไม่เชื่อใจแม่เลยสักนิด