เจียงอวี้คือพ่อแท้ ๆ ของโหยวจื่อน้อยไม่ใช่หรือไง!
ขณะโอบกอดโหยวจื่อน้อยในอ้อมแขน หลินทิงก็หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยมือเดียว อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
[ตัดความเป็นไปได้ที่เจียงอวี้จะเป็นบิดาทางชีววิทยาของหลินจินอี]
ข้อความบรรทัดเดียว กระตุ้นให้เลือดทั่วร่างของหลินทิงพลุ่งขึ้นถึงศีรษะ
แขนขาอ่อนเปลี้ย ไร้เรี่ยวแรง
ความคิดก็ยุ่งเหยิงไปหมด
คนในตระกูลหลินและเจียงกรูกันเข้ามา ต่างหยิบผลตรวจดีเอ็นเอขึ้นมาอ่าน
เสียงอึกทึกครึกโครมทำให้หลินทิงคิดอะไรไม่ตก พวกเขาต่างมองสองแม่ลูกด้วยความคิดของตัวเอง และเริ่มกล่าวหา
“หลินเวยเวยกับเจียงอวี้กำลังจะแต่งงานกันแล้ว เธอมาเล่นละครแบบนี้ไม่อายบ้างหรือไง”
“เด็กคนนี้คือลูกนอกสมรสที่เธอเกิดกับโจวจื่อเหิงชัด ๆ เธอจะโยนความผิดให้เจียงอวี้อีก เธอคิดจะทำลายความรู้สึกของเวยเวยกับเจียงอวี้หรือไง”
โหยวจื่อน้อยในอ้อมกอดยิ่งกระสับกระส่าย
หลินทิงรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมา มองไปที่เจียงอวี้ซึ่งกำลังมองเธอด้วยสายตาเกลียดชัง
“เจียงอวี้ ผลมันไม่ควรเป็นแบบนี้ โหยวจื่อคือลูกสาวของคุณชัด ๆ”
“โหยวจื่อชอบกินส้มโอเหมือนคุณ แพ้ถั่วลิสงเหมือนกัน และฉลาดความจำดีเยี่ยมเช่นเดียวกับคุณ คุณชอบวาดรูป เธอก็ชอบวาดรูป ตั้งแต่สองขวบเธอก็วาดรูปการ์ตูนง่าย ๆ ได้แล้ว ตอนนี้เธอวาดภาพจากของจริงได้แล้วด้วยซ้ำ แถมเธอยังเกลียดการกินต้นหอมกับผักชีเหมือนกับคุณ…”
“ผลตรวจต้องผิดพลาดแน่ ๆ คุณไปตรวจใหม่ที่อื่นอีกทีได้ไหม ฉันขอร้อง…”
คำวิงวอนของแม่ โหยวจื่อน้อยเห็นหมด
ใต้ขนตายาว เปียกชื้นไปหมด
มือน้อย ๆ ของลูก เช็ดน้ำตาให้แม่ “แม่อย่าร้องนะ โหยวจื่อไม่เอาพ่อก็ได้ โหยวจื่อขอแค่แม่”