เสียงที่หน้าประตู ทำให้หลินเวยเวยสะดุ้งตกใจอย่างแรง
เพล้ง!
แก้วในมือร่วงหล่นลงบนพื้น
เศษแก้วแตกกระจาย กระเด็นบาดเข้าที่ใต้ชายกระโปรงของหลินเวยเวย ตรงน่องเรียวขาวเนียนละเอียดของเธอ
เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา
ทว่าหลินเวยเวยกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
เธอตกใจจนหัวใจเหมือนหยุดเต้น มองดูหลินเจิ้นอวี่และหลินเจี้ยนกั๋วที่ผลักประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก
สองพ่อลูกมองหลินเวยเวยด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
หลินเจี้ยนกั๋วค่อย ๆ ก้าวเข้ามา
ในดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ตกตะลึง ยากจะรับได้ และความเจ็บปวดลึก ๆ มากมายเหลือเกิน
"เวยเวย ที่เจียงอวี้พูดนั้น ไม่ผิดเลยจริง ๆ"
"เธอกลัวที่จะตรวจดีเอ็นเอกับฉัน แก้วที่ส่งไปตรวจ เธอสลับมันจริง ๆ ด้วย"
เขาเดินเข้าไปใกล้หลินเวยเวยที่อยู่หน้าโต๊ะทีละก้าว
ร่างกายแก่ชรานี้แทบจะพังครืนลง
แม้แต่น้ำเสียงก็แทบจะแหลกสลาย
"เวยเวย หลายปีก่อนที่เสี่ยวทิงตรวจดีเอ็นเอกับฉัน ก็ถูกเธอสลับแบบนี้หรือเปล่า"
"กลอุบายเดิม ๆ เธอใช้กับโหยวจื่อน้อยด้วยใช่ไหม"
เขาไม่อยากเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
ทั้ง ๆ ที่เวยเวยของเขาน่ารักอ่อนหวาน เข้าใจความรู้สึกคนอื่น เอาใจใส่ดูแลอย่างดี
แต่ว่า เมื่อกี้หลินเวยเวยเปลี่ยนแก้วที่จะเอาตรวจดีเอ็นเอ
ความไว้ใจที่หลินเจี้ยนกั๋วมีต่อหลินเวยเวยมาตลอดหลายปี พังทลายลงในพริบตา
สิ่งที่พังทลายไม่ใช่แค่ความไว้ใจระหว่างพ่อลูก แต่เป็นความรักของพ่อที่เขายึดมั่นมาตลอด
เขาไว้ใจหลินเวยเวยมากขนาดนั้น
หลินเวยเวยถูกเลี้ยงดูข้างนอกตั้งแต่เด็ก เขามีความรู้สึกผิดต่อเธอมากมายนัก
เพื่อชดเชยให้หลินเวยเวย
เขารักและเอ็นดูหลินเวยเวย แทบจะมากกว่าหลินทิงที่เขาเลี้ยงดูอยู่ข้างกายมาตั้งแต่เล็กเสียอีก
แต่สายใยรักของพ่อลูกนี้ สุดท้ายกลับเป็นของปลอมงั้นหรือ