ความรู้สึกชอบหรือไม่ชอบของเด็กๆ นั้น มันแสดงออกมาทางสีหน้าหมดเลย ไม่มีการเสแสร้งแม้แต่น้อย
โหยวจื่อพูดเสียงเย็นชาว่า "ไม่—ชอบ—เลย!"
ความตรงไปตรงมาเช่นนี้ทำให้เจียงอวี้หายใจติดขัด
น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก และอ่อนโยนขึ้นเยอะ “แล้วโหยวจื่อชอบอะไรล่ะ คุณลุงจะซื้อให้ใหม่นะ”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของโหยวจื่อก็ตาม
แต่เมื่อได้เจอกันแล้ว ยังไงเขาก็ต้องให้ของขวัญวันเกิดกับโหยวจื่อสักชิ้น
ถือซะว่าเขามอบให้แทนโจวจื่อเหิงแล้วกัน
แต่โหยวจื่อกลับพูดอย่างเย็นชา “ขอบคุณนะคะคุณลุงเจียง แต่ของที่คุณลุงเจียงให้มา โหยวจื่อไม่ชอบสักอย่าง”
“อย่าให้เกียรติตัวเองนักเลย” หน่วนหน่วนที่พุ่งออกมาผลักโหยวจื่ออย่างแรง
โหยวจื่อร่างเล็กถอยกรูดไปสองก้าว
ด้วยแรงกระแทกอันรุนแรง จู่ๆ ก้นเล็กๆ ก็หล่นลงไปกระแทกกับพื้น
ก้นเจ็บราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
แต่โหยวจื่อไม่กลัวเจ็บเลยสักนิด
เธอไม่ได้ไปหาเรื่องหน่วนหน่วนด้วยซ้ำ
เมื่อลุกขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เธอก็พุ่งเข้าไปกระชากผมของหน่วนหน่วน
โหยวจื่อที่ปกติเชื่อฟังและรู้ความเช่นนั้น ในตอนนี้กลับระเบิดความทรหดอดทนและพลังมหาศาลอย่างกับสาวแกร่งออกมา
เธอข่วนบ้างต่อยบ้างใส่หน่วนหน่วนที่ร้องไห้โฮ
จนกระทั่งผมของหน่วนหน่วนถูกดึงออกมาปอยหนึ่ง เธอถึงได้หยุดมือ
“ซูหน่วนหน่วน ฉันขอเตือนเธอนะ อย่ามาหารเรื่องฉัน”
“อย่าคิดว่ามีพ่อทูนหัวกับแม่ทูนหัวของเธอหนุนหลัง แล้วฉันจะเป็นลูกหมูที่โดนเธอบี้ขยี้ได้”
“คราวหน้าเจอฉันก็ทำตัวดีๆ หน่อย ไม่งั้นเจอเธอทีฉันตีเธอที”
นี่คือท่าทีของโหยวจื่อที่มีต่อหน่วนหน่วน
และก็คือหลักการใช้ชีวิตที่แม่สอนเธอมาเช่นกัน
ถึงแม้เจียงอวี้จะรู้สึกว่าการที่โหยวจื่อตีคนนั้นไม่ถูกต้อง และโหยวจื่อก็ลงมือหนักไปหน่อยจริงๆ
แต่เมื่อกี้หน่วนหน่วนก็ไม่สมควรที่จะผลักโหยวจื่อเหมือนกัน
ในตอนนี้ เสียงร้องไห้โฮของหน่วนหน่วน กลับทำให้เจียงอวี้รู้สึกรำคาญ
เขาพูดว่า “พอแล้ว หยุดร้องได้แล้ว”
“ฮือๆๆ คุณพ่อเจียงคะ โหยวจื่อตีหนู เจ็บจี๊ดเลย!” หน่วนหน่วนร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ
แต่เจียงอวี้กลับสีหน้าบึ้งตึง “หน่วนหน่วน เมื่อกี้เธอไม่ควรผลักโหยวจื่อหรอก แต่โหยวจื่อ เธอก็ไม่ควรลงมือหนักขนาดนี้”