ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงอวี้ไปพบหลินทิงตามลำพัง
ในตอนนี้ หลินทิงกำลังนัดพบกับทนายความคนหนึ่งที่ร้านกาแฟ
บังเอิญเหลือเกินที่ทนายความคนนั้นคือซ่งลวี่เฟิง เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของเธอ
ตอนนั้นซ่งลวี่เฟิงแอบชอบหลินทิง
หลินทิงกับเจียงอวี้โตมาด้วยกัน ใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
ซ่งลวี่เฟิงไม่มีแม้แต่โอกาสจะสารภาพรัก
เมื่อได้พบกันอีกครั้ง หลินทิงเพิ่งพ้นโทษ ป่วยหนัก และมอบหมายให้เขาดูแลบุตรสาวเมื่อสิ้นใจ
ส่วนซ่งลวี่เฟิงเองก็มีครอบครัว มีหน้าที่การงานแล้ว มีภรรยาที่ไม่ได้รักกันมากมายนักแต่ก็ใช้ชีวิตด้วยกันได้อย่างราบรื่น
เมื่อเห็นจดหมายมอบอำนาจฝากบุตรที่หลินทิงส่งมาถึงสำนักงานกฎหมาย ซ่งลวี่เฟิงก็โศกเศร้าเหลือเกิน
ดังนั้น ซ่งลวี่เฟิงจึงมาพบหลินทิงด้วยตัวเอง
เขารู้ว่าหลินทิงชอบดอกยิปโซฟีล่าสีม่วงมากที่สุด
ระหว่างทาง ซ่งลวี่เฟิงซื้อดอกยิปโซฟีล่ามาหนึ่งช่อ ยื่นให้เธอ "เสี่ยวทิง ฉันหวังว่าเธอจะหายดีนะ"
"เธอคงดูเอกสารของฉันแล้วสินะ ฉันไม่มีทางหายแล้ว..."
หลินทิงกลั้นความเศร้า ฝืนยิ้ม
"ทนายซ่ง เรามาคุยเรื่องสำคัญกันเลยดีกว่า ถ้าคุณโจวกับคุณนายโจวตกลงจะรับเลี้ยงโหยวจื่อ ต้องทำเรื่องอะไรบ้าง"
"เรียกฉันว่าลวี่เฟิงเหมือนเมื่อก่อนเถอะ"
"...ได้!" เมื่อได้เจอเพื่อนเก่า หลินทิงยิ่งรู้สึกว่าชีวิตช่างไม่แน่นอน
"เสี่ยวทิง เรื่องการรับเลี้ยงของเธอนี่ค่อนข้างยุ่งยากนะ ในฐานะผู้ปกครองของโหยวจื่อ เธอไม่มีสิทธิ์ทอดทิ้งโหยวจื่อ ต้องรอให้เธอ..."