"ฉินเซิ่ง เธอพูดได้ไม่เลว ในบรรดานักเรียน ม.6 ปีนี้ มีผู้มีพรสวรรค์น่าทึ่งอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ไม่รู้ว่าเธอได้สังเกตเห็นทำเนียบวายุเมฆของโรงเรียนเราหรือไม่?" อาจารย์ใหญ่มองดูเด็กหนุ่มข้างกายพลางเอ่ย
"ทำเนียบวายุเมฆนั้นผมยังไม่มีเวลาไปดู แต่ผมยังจำได้ดีว่าหลานชายของอาจารย์ใหญ่มีฝีมือยอดเยี่ยมมาก เมื่อก่อนผมเคยพบคราหนึ่ง คิดว่าอันดับหนึ่งแห่งทำเนียบวายุเมฆคงเป็นเขามั้ง" ฉินเซิ่งยิ้มน้อย ๆ เอ่ย
"ฮ่า ๆ ฉินเซิ่ง หากเธอกลับมาก่อนสักเดือนหนึ่ง ละก็อันดับหนึ่งแห่งทำเนียบวายุเมฆย่อมเป็นหลานชายของข้าผู้นี้จริง แต่ทว่าบัดนี้ในโรงเรียนกลับมีเด็กหนุ่มผู้ไม่ธรรมดาอีกคนหนึ่ง กระทั่งหลานชายข้าก็ยังเทียบไม่ถึง" อาจารย์ใหญ่หัวเราะ
"ถึงกับมีเรื่องแบบนี้ด้วย งั้นผมคงต้องขอพบรุ่นน้องคนนั้นสักหน่อยแล้ว"
ฉินเซิ่งเมื่อได้ฟังคำอาจารย์ใหญ่แล้ว สองตาพลันสว่างวาบ เกิดความคาดหวังต่อเหล่ารุ่นน้อง ม.6 ขึ้นอีกนัก
อันที่จริงครั้งนี้ฉินเซิ่งกลับมา นอกจากเยี่ยมผู้คนเก่าแก่ในสถาบันเก่าแล้ว จุดประสงค์หลักสุดก็คือมาดูว่าในโรงเรียนมีนักเรียนที่มีคุณสมบัติดีหรือไม่ หากมี ก็จะได้แนะนำให้เข้ามหาวิทยาลัย จะได้ไม่ถูกมหาวิทยาลัยนักผนึกการ์ดวิญญาณอื่นชิงตัดหน้าไปเสียก่อน
เพราะไม่เพียงแต่ฉินเซิ่งจะกลับมายังสถาบันเก่า บรรดามหาวิทยาลัยนักผนึกการ์ดวิญญาณระดับหนึ่ง สอง และสามอื่น ๆ ล้วนเลือกให้นักศึกษาที่กำลังจะสำเร็จการศึกษากลับไปยังสถาบันเก่าก่อนสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อคอยสอดส่องหานักเรียนผู้มีพรสวรรค์ดี แล้วแนะนำเข้ามา