"รุ่นพี่ ผมขอถามสักหน่อย หากปล่อยให้พวกเรานักเรียนเข้าไปในรอยแยกแห่งมิติที่อันตรายแบบนี้ ควรจะมีมาตรการรักษาความปลอดภัยสินะ เช่นจัดส่งผู้แข็งแกร่งมาคุ้มครองพวกเรา?"
นักเรียน ม.6 คนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้ายกมือกล่าว
"ฮ่า ๆ ความปลอดภัยงั้นรึ?"
"รุ่นน้อง เธอยังไร้เดียงสานักนะ"
"ทันทีที่เข้าไปในรอยแยกแห่งมิติขนาดย่อมนี้ พวกเธอต้องเผชิญทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นเพียงลำพัง หากมีคนคอยอารักขาตลอดเวลา บททดสอบการเอาตัวรอดนี้จะมีความหมายอะไรล่ะ?"
"หากพวกเธอเอาแต่คิดว่ามีคนคุ้มกัน แล้วจะเข้มแข็งขึ้นได้อย่างไร หรือพวกเจ้าหมายจะพึ่งพาคนอื่นตลอด ภายหลังสำเร็จแล้วยังจะมีผู้พิทักษ์แบบนั้นอีก?"
"ในวันข้างหน้า สิ่งที่พวกเธอต้องเจอจะร้ายกาจกว่ารอยแยกแห่งมิติเล็กๆ นี้เป็นร้อยเท่า!"
"ว่ากันตามตรง บททดสอบการเอาตัวรอด ก็เพื่อขัดเกลาดอกไม้ในเรือนกระจกอย่างพวกเธอ!"
คำกล่าวของฉินเซิ่งตรงไปตรงมา สาดกระแสเย็นเฉียบใส่เหล่ารุ่นน้องที่ยังคิดว่าจะมีคนปกป้องอย่างจัง
เพราะความคิดเล็กๆ เช่นนี้ ตัวฉินเซิ่งเองก็เคยผ่านมา และเคยเชื่ออย่างไร้เดียงสาว่าหลังเข้าไปในรอยแยกแห่งมิติขนาดย่อมแล้ว จะมีผู้แข็งแกร่งสะกดรอยอารักขา ทว่ากว่าจะประจักษ์แจ้งแก่ใจ ก็ต่อเมื่อเห็นเพื่อนร่วมรุ่นสิ้นชีพด้วยตาตน ถึงได้เข้าใจว่าบททดสอบการเอาตัวรอดนั้นน่าสะพรึงเพียงใด
"กลืนน้ำลาย!~"
"นี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยยังต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันหรือ?"