"ในเมื่อจัดการถังอวี้ได้แล้ว งั้นเรามาจัดการลิงยักษ์ขุนเขาตัวนี้กันเถอะ"
ต้วนอี้เห็นถังอวี้ถูกส่งตัวจากไปแล้ว จึงก้าวมุ่งตรงไปหาลิงยักษ์ขุนเขาทันที
"น่าเสียดายจริง ๆ ลิงยักษ์ขุนเขานี้เป็นอสูรกายคุณภาพระดับน้ำเงิน แต่พวกเราล้วนยังอยู่ในระดับสัมฤทธิ์ไม่อาจผนึกได้ ไม่งั้นคงไม่พลาดอสูรกายทรงพลังแบบนี้แน่" หานลี่เซวียนถอนหายใจเบา ๆ กล่าว
"ใช่ หากสามารถผนึกมันนำกลับไปได้ งั้นก็ถือว่าน่าเกรงขามมาก" ซูเหลียนเสวี่ยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดาย
"ไม่เป็นไร เพียงอสูรกายคุณภาพระดับน้ำเงินตัวเดียว ภายภาคหน้าก็ต้องมีแน่นอน ไม่ได้ขาดแค่ตัวนี้หรอก" ต้วนอี้ยิ้มพลางกล่าว "ในเมื่อมันส่งตัวมาถึงที่แล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปล่อยมันไป"
"งูพิษวิญญาณน้ำแข็ง ส่งมันขึ้นทางเถอะ!"
ต้วนอี้โบกมือขวาเบา ๆ งูพิษวิญญาณน้ำแข็งด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่ลิงยักษ์ขุนเขาทันที
เพราะลิงยักษ์ขุนเขาตัวนี้เดิมก็อยู่ในสภาพอาละวาดอยู่แล้ว และโสมพันวิญญาณที่สำคัญที่สุดของมันก็ถูกต้วนอี้เด็ดไปเสียแล้ว ต่อให้ตอนนี้ต้องการปลดแรงโน้มถ่วงกดทับเพื่อปล่อยมัน ลิงยักษ์ขุนเขาก็ไม่มีทางหลบหนี มันจะต้องไม่เสียดายสิ่งใด โจมตีต้วนอี้และพวกพร่ำเพรื่อเป็นบ้าอย่างแน่นอน
ดังนั้น แทนที่จะเป็นเช่นนั้น กลับไม่สู้ลงมือสังหารมันเสียโดยตรง เช่นนี้ยังจะได้แก่นอสูรคุณภาพระดับน้ำเงินเพิ่มอีกหนึ่ง
ลิงยักษ์ขุนเขาขณะนี้ตกอยู่ในสภาพอาละวาดคลุ้มคลั่งเต็มที่ เห็นงูพิษวิญญาณน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่ตน ก็ดิ้นรนอย่างไม่หยุดหย่อน