"หากฉันไม่ได้คาดเดาผิด ในกายหรือบนร่างของเธอก็น่าจะมีการ์ดวิญญาณอสูรกายอื่นอีก" ผู้อาวุโสเอ่ยกับต้วนอี้เสียงเบา "แต่วางใจได้ นี่ล้วนเป็นวาสนาของเธอเอง สถานศึกษาไม่อาจริบไป"
"เธอออกไปได้แล้ว!"
ผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเคร่งขรึมทันที พลางโบกมือไล่ต้วนอี้
จากนั้นก็กลับไปนั่งที่เดิม งีบหลับต่อในยามบ่าย
"ครับ!"
ต้วนอี้เองก็มิอยากอยู่ที่นี่อีก รีบเก็บงูพิษวิญญาณน้ำแข็ง แล้วจากไปกับหลินเฮิง
พวกที่กล่าวจาบจ้วงต้วนอี้ก่อนหน้านั้นก็จากไปนานแล้ว กระทั่งสบตาต้วนอี้ยังไม่กล้า วิ่งหนีไปด้วยความรวดเร็ว
หลังจากต้วนอี้และนักเรียนทั้งหมดจากไปแล้ว
ผู้อาวุโสก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
"สามารถทำให้งูวิญญาณน้อยธรรมดาตัวหนึ่ง วิวัฒนาการกลายเป็นงูพิษวิญญาณน้ำแข็งที่ทรงพลังถึงเพียงนั้นได้ เป็นไปได้อย่างไรกัน"
"และจากการสัมผัสเมื่อครู่ บนร่างของนักเรียนคนนั้นยังมีการ์ดวิญญาณอสูรกายอีกอย่างน้อยหนึ่งใบที่ถึงคุณภาพระดับเขียว ดูท่าทำเนียบวายุเมฆของโรงเรียนคงจะปั่นป่วนไม่น้อยเลย"
"หากฉันจำไม่ผิด คนที่อยู่ข้างเด็กอ้วนคนนั้นก่อนหน้าก็เป็นเพียงนักเรียนระดับเหล็กดำ ตอนนี้นักเรียนคนนั้นกลับกลายเป็นนักผนึกการ์ดวิญญาณระดับสัมฤทธิ์ในชั่วพริบตา ใช้เวลาเพียงแค่สามวัน......"
"ดูท่าคงเป็นนักเรียนอัจฉริยะที่ซ่อนตัวมาหลายปีอีกคน!"
ผู้อาวุโสผู้เฝ้าแดนลับผู้นี้ แม้ภายนอกจะดูเฉยเมยต่อนักเรียน แต่ความจริงแล้วจิตใจละเอียดลออมาก นักเรียนในโรงเรียนที่อายุยังน้อยแต่สามารถบรรลุถึงขั้นระดับสัมฤทธิ์ได้นั้น เขาแทบจะจดจำได้ทั้งหมด