"ลุยเลย หมาป่าลวงลม!"
เกาเชียนอี้ย่อตัวลง ลูบคลำอสูรกายของตน
"เสือดาวสายฟ้า ครั้งนี้แค่ประลองฝีมือ อย่าลงมือหนัก"
ฉินเซิ่งรู้ดีถึงพลังของเสือดาวสายฟ้า จึงต้องกำชับเป็นพิเศษ มิเช่นนั้นอาจเกิดเรื่องได้ง่าย
"โฮก! ~"
เสือดาวสายฟ้าคำรามต่ำ แววตาที่เดิมทีเฉื่อยชาพลันคมกริบขึ้นมาทันที ปลดปล่อยกลิ่นอายสังหารเข้มข้น
หมาป่าลวงลมที่เดิมทีมีสีหน้าไม่หวั่นเกรงผู้ใด เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเสือดาวสายฟ้าในยามนี้ ทั่วร่างก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ถอยกรูดไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ
"นี่มัน..."
"นี่มันกลัวงั้นหรือ?"
เกาเชียนอี้เห็นสภาพอสูรกายของตนในตอนนี้ ก็เอ่ยขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
ในยามปกติ ต่อให้รู้ว่าคู่ต่อสู้คืออสูรกายคุณภาพระดับน้ำเงิน หมาป่าลวงลมของเกาเชียนอี้ก็ยังพุ่งเข้าใส่โดยไม่หวั่นเกรง
แต่บัดนี้กลับถูกเสือดาวสายฟ้าเพียงตัวเดียวขู่จนถอยร่น?
นี่ทำให้เกาเชียนอี้เข้าใจโดยกระจ่างแจ้งแล้วว่า เสือดาวสายฟ้าของรุ่นพี่ฉินเซิ่งตรงหน้า เกรงว่าพลังจะเหนือล้ำเกินกว่าอสูรกายคุณภาพระดับน้ำเงินปกติไปไกลแล้ว และกลิ่นอายสังหารเช่นนั้นอสูรกายทั่วไปก็ทำไม่ได้ ชัดเจนว่าได้มาจากการต่อสู้ฟันฝ่ามาก่อน
"กึก! ~"
"เสือดาวสายฟ้าของรุ่นพี่ฉินเซิ่งนี่ร้ายกาจมาก ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่คำรามต่ำเสียงเดียว ก็สะกดอสูรกายของเกาเชียนอี้ให้ถอยกรูด แถมยังออกอาการหวาดหวั่นด้วย"
"ดูท่าช่องว่างพลังของทั้งสองฝ่ายจะห่างกันเกินไปจริง ๆ"
"เกาเชียนอี้ ต่อให้อย่างไรก็เป็นถึงอันดับสามแห่งทำเนียบวายุเมฆของโรงเรียนมัธยมเหยากวงสาม แต่ไม่คิดเลยว่าต่อหน้ารุ่นพี่ฉินเซิ่งจะไร้ซึ่งความสามารถในการต่อต้านใด ๆ โดยสิ้นเชิง"