เวลานี้หลินเฮิงแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งในสนามกีฬา ในมือถือกล้องถ่ายวิดีโอกำลังถ่ายต้วนอี้อยู่
"ฉันช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ ถ่ายวิดีโอของต้วนอี้ทุกวัน อัปโหลดขึ้นเว็บไซต์วิทยาลัย นักศึกษาที่มาด้วยชื่อเสียงนับไม่ถ้วน แค่เจ็ดวันนี้ก็หาเงินได้หลายหมื่นแล้ว" หลินเฮิงถ่ายไปพลาง ยิ้มกริ่มไปพลาง
ครู่ต่อมา เด็กสาวข้างกายต้วนอี้ก็บอกลาต้วนอี้แล้วจากไป
หลินเฮิงก็เดินออกมาในตอนนี้เอง
"ให้ฉันดูหน่อยซิ ดูซิว่านายถ่ายรูปหล่อเหลาของฉันได้ดีหรือไม่" ต้วนอี้รับกล้องจากมือหลินเฮิงมาอย่างคล่องแคล่ว ดูวิดีโอเมื่อครู่
"เป็นอย่างไรบ้าง ฝีมือการถ่ายของฉันนี่" หลินเฮิงตบอกพลางกล่าว
"ไม่เลว ถือว่าไม่ได้ทำให้ฉันดูน่าเกลียด" ต้วนอี้ยิ้มบางๆ แล้วจึงคืนกล้องให้หลินเฮิง
"จริงสิ นี่คือเงินที่หาได้ช่วงนี้ ถึงจะไม่มากนัก แค่ราวสามหมื่นกว่า แต่ก็นับว่าดีทีเดียว" หลินเฮิงล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ต้วนอี้
"ไม่รีบ เก็บไว้ที่นายก่อนเถอะ รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จค่อยให้ฉัน ตอนนี้ฉันยังไม่ได้ขาดเงินเท่าไหร่"
อย่างไรเสียต้วนอี้ยามนี้ก็ถือเป็นเศรษฐีหลายล้านแล้ว เงินแค่ไม่กี่หมื่นย่อมมิอาจทำให้เขาตื่นเต้นได้
แน่นอนหากเป็นเมื่อก่อน ต้วนอี้คงดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"ไปเถอะ เพื่อนนักศึกษาหญิงคนที่สองรอนายอยู่ที่ห้องสมุดแล้ว เธอต่อคิวมานานมาก คราวนี้นายอย่าผิดนัดเธออีกล่ะ" หลินเฮิงคล้องไหล่ต้วนอี้แล้วกล่าว