"จริงสิ เกือบลืมเจ้าเด็กน้อยนี่ไปเลย!"
หลังจากต้วนอี้กินขนมปังหมด ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ทันใดนั้นในมือก็ปรากฏการ์ดวิญญาณเปล่งแสงสีน้ำเงินขึ้นมาหนึ่งใบ
"มัวแต่ยุ่งฝึกเคล็ดเสวียนเทียน จนลืมให้อาหารแกอย่างดีเลย"
ต้วนอี้สำนึกรู้พลันเคลื่อนไหว การ์ดวิญญาณก็แปรเปลี่ยนเป็นวานรยักษ์พละมหึมาสูงเพียง 30 กว่าเซนติเมตรที่กำลังร้องออดอ้อนหิวโหยตัวหนึ่งทันที
ยามนี้วานรยักษ์พละมหึมาได้ตื่นขึ้นแล้ว ถึงแม้จะไม่เห็นพ่อแม่ของมัน แต่มันได้เห็นต้วนอี้
ในฐานะที่เป็นอสูรกายของต้วนอี้แล้ว เมื่อมันเห็นต้วนอี้ ย่อมดีใจเป็นอย่างยิ่ง พลันยิ้มแย้มขึ้นมาทันใด
สำหรับอสูรกายวัยเยาว์เช่นนี้ โดยปกติแล้วไม่จำเป็นต้องให้อาหารมากเกินไป อาหารธรรมดาในช่วงวัยของมันตอนนี้ก็ยังกินไม่ได้อยู่ดี เพียงแค่ค่อย ๆ ดูดซับพลังวิญญาณอยู่ในทะเลวิญญาณของนายก็พอ
แต่อาหารทั่วไปกินไม่ได้ แต่ศิลาวิญญาณอย่างหินน้ำแข็งผลึกนั้น มันยังดูดซับได้ เพราะภายในไม่เพียงมีพลังวิญญาณอันทรงพลัง ยังมีพลังธาตุน้ำแข็งเข้มข้น
สามารถทำให้วานรยักษ์พละมหึมาเติบโตขึ้นได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
"ช่างน่ารักจริง ๆ!" ต้วนอี้ลูบหัวขนปุกปุยของวานรยักษ์พละมหึมา พลางกล่าวขึ้น
"รีบ ๆ โตไว ๆ เถอะ ถึงตอนนั้นจะได้ออกอาละวาดสะบั้นฟ้าดิน ฮ่า ๆ!"
"หินน้ำแข็งผลึกสองก้อนนี้แกดูดซับเสียเถอะ" แหวนมิติในมือของต้วนอี้สั่นไหววาบหนึ่ง อัญมณีสีน้ำเงินขนาดเท่าไข่ไก่สองก้อนก็ปรากฏขึ้นบนพื้น
หินน้ำแข็งผลึกทั้งสองก้อนนี้ล้วนเป็นของที่ต้วนอี้ชนะพนันมาจากเฉินยวี่ บัดนี้เหมาะที่จะให้วานรยักษ์พละมหึมากินอย่างยิ่ง
ทันทีที่หินน้ำแข็งผลึกปรากฏขึ้น ต้วนอี้ก็รู้สึกได้ว่าทั่วทั้งห้องหนาวเย็นลงไม่น้อย