"เสร็จแล้ว พวกเราไปต่อเถอะ"
ต้วนอี้เก็บการ์ดวิญญาณของลิงว่องไววิญญาณลงในแหวนมิติชั่วคราว จากนั้นมองดูรอบๆ แล้วเลือกเดินไปในทิศทางที่มีอสูรกายน้อย
ซูเหลียนเสวี่ยรีบตามไปทันที
เนื่องจากหมาป่าเงาหิมะของซูเหลียนเสวี่ยได้รับบาดเจ็บ หลังจากทำแผลให้แล้วก็เรียกกลับไปฟื้นฟูในทะเลวิญญาณ
ตอนนี้เหลือเพียงงูพิษวิญญาณน้ำแข็งและอสูรอัญมณีวิญญาณที่เปิดทางให้ต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ย
เป็นเช่นนี้โดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าก็มืดลงอย่างช้าๆ
นี่เป็นวันที่สองแล้วที่เข้ามาในแดนลับกลุ่มฮุยฝู่ หลังจากการเดินทางในวันนี้ ต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ยก็ออกมาจากป่าผืนนี้ได้ในที่สุด
น่าเสียดายที่ระหว่างทางไม่เห็นแม้แต่เงาของหานลี่เซวียน หรือแม้แต่นักผนึกการ์ดวิญญาณคนอื่นก็ยังไม่เจอ
ขณะนี้ ต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ยอยู่ที่ชายขอบของผืนป่า ที่นี่มีลำธารเล็กๆ อันเงียบสงบ ฝั่งตรงข้ามของลำธารเป็นที่ราบกว้าง
ต้วนอี้เห็นว่าที่นี่มีอสูรกายน้อยและค่อนข้างปลอดภัย จึงเตรียมพักค้างคืนที่นี่ แล้วค่อยออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น
ชายขอบของป่านั้นปลอดภัยกว่าด้านในมาก อีกทั้งกลิ่นอายของงูพิษวิญญาณน้ำแข็งและอสูรอัญมณีวิญญาณ ทำให้อสูรกายทั่วไปไม่กล้าโจมตีต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ยเลย
ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างสงบสุขยิ่ง
......
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์สาดส่องลงบนใบหน้าของต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ย ทั้งสองก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน