"ฝ่าวายุฟัน!"
ต้วนอี้ชูกระบี่ฝ่าวายุขึ้น ฟาดฟันไปข้างหน้าอย่างแรงใส่ฝูงไฮยีนาวายุสี่ห้าตัว
ลำแสงกระบี่สีเขียวอ่อนก่อตัวในพริบตา ภายในลำแสงบรรจุใบมีดวายุจำนวนมาก พร้อมด้วยเสียงลมกรรโชกกระหึ่ม เมื่อลำแสงสัมผัสถูกตัวไฮยีนาวายุ ก็สังหารมันในทันที และซากศพทุกชิ้นถูกใบมีดวายุเฉือนเป็นเสี่ยงๆ พลังน่าสะพรึงยิ่งนัก
"นี่มัน..." ต้วนอี้เห็นภาพตรงหน้า รูม่านตาหดสั่นสะท้าน กำกระบี่ฝ่าวายุแน่นโดยไม่รู้ตัว
"ร้ายกาจมาก! หากเมื่อวานเจ้าลิงว่องไววิญญาณนั่นใช้ฝ่าวายุฟันเต็มกำลังใส่หมาป่าเงาหิมะของเธอ เกรงว่าชะตาของหมาป่าเงาหิมะคงเป็นแบบนี้" ต้วนอี้กล่าวด้วยความตื่นตะลึง
ส่วนซูเหลียนเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ กลับตะลึงงันไปทั้งตัว กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
"จู่ๆ ก็รู้สึกราวรอดตายอย่างหวุดหวิด" ซูเหลียนเสวี่ยยิ้มขื่นแล้วเอ่ย
"เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากไปหน่อย ดูท่าวันหลังคงใช้อย่างผลาญแบบนี้ไม่ได้" ต้วนอี้ทดสอบพลังของกระบี่ฝ่าวายุแล้ว จึงเก็บมันขึ้นทันที
การใช้ฝ่าวายุฟันต้องใช้พลังวิญญาณมาก อีกทั้งสนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงยังทำงานอยู่ พลังวิญญาณของต้วนอี้จะหมดลงเร็วมาก ดังนั้นหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ จะไม่ใช้โดยง่าย
แต่ว่าเพียงการฟันครั้งนั้นของต้วนอี้ ก็สังหารไฮยีนาวายุไปแล้วสี่ห้าตัว ที่เหลือต้วนอี้ให้งูพิษวิญญาณน้ำแข็งจัดการ