"ฉันรู้ว่าฉันสู้เธอไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้คิดสู้กับเธอสักหน่อย ฉันเพียงมาช่วยเธอเท่านั้น" ต้วนอี้เอ่ยอย่างจนใจ
"เหอะ! มาช่วยงั้นรึ ขออภัย ไม่จำเป็น" เด็กสาวโบกมือไล่ต้วนอี้ บอกเป็นนัยให้เขารีบจากไป
"ถ้างั้น ฉันก็จะไป แต่ฉันขอบอกเธอไว้ก่อน หมาป่าเงาหิมะของเธอไม่เพียงบาดเจ็บสาหัส แต่ยังมีพิษร้ายแรง ถ้าไม่รีบรักษา สองชั่วยามต่อจากนี้จะต้องตายแน่"
ต้วนอี้พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที เฉียบขาดยิ่งนัก
"หา?" เด็กสาวตกใจ รีบร้องเรียกให้ต้วนอี้หยุด "นายรู้ได้อย่างไรว่าหมาป่าเงาหิมะของฉันถูกพิษ?"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นตะลึงของเด็กสาว ต้วนอี้ยิ้มน้อยๆ หมุนตัวเดินกลับมา กล่าวว่า "ฉันก็รู้ดีสิ ฉันขอบอกเธอตามตรง ฉันเป็นหมออสูรกายมืออาชีพ"
"นายเป็นหมออสูรกาย? แถมยังมืออาชีพอีก? เป็นไปไม่ได้"
เด็กสาวยังไม่ปักใจเชื่อคำพูดของต้วนอี้เท่าใดนัก เพราะคนผู้นี้อายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เหตุใดจึงเป็นหมออสูรกายได้?
ต้วนอี้คาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าเด็กสาวจะต้องไม่เชื่อ เขาจึงเลิกคิ้วกล่าวว่า "หากเธอไม่เชื่อ ฉันขอวินิจฉัยให้เธอดูก่อน ดีหรือไม่?"
มองดูท่าทีมั่นอกมั่นใจและน้ำเสียงหนักแน่นของต้วนอี้ บวกกับหมาป่าเงาหิมะของตนกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้า
"ถูกต้องแล้ว ฉันเป็นคนดีเชียวนะ"
ต้วนอี้ยิ้มพลางเดินเข้าไปหาหมาป่าเงาหิมะ