ซานเฉินเฟิงที่อยู่แถวหน้าสุดยกมือทำความเคารพพวกเขา
โจวหนั่วเฉินเปิดหน้าต่าง ในช่วงที่พวกเขาไม่อยู่ ซานเฉินเฟิงรับหน้าที่หัวหน้าทีมแทนมาตลอด ตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง
“กลับเข้าทีมเดี๋ยวนี้”
“รับทราบ!”
ซือหร่านมองกองทัพที่เรียงแถวยาวเหยียดอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนยืนตัวตรง รอคอยการกลับมาของโจวหนั่วเฉินและพวกพ้อง
ตอนนี้ผู้ยิ่งใหญ่กลับมาแล้ว ฐานที่มั่นเฉินหยวนย่อมต้องเผชิญความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
พวกเขาจอดรถเรียบร้อย ตรงทางเข้ามีชายคนหนึ่งสวมชุดทางการ เขาคือหลัวต้ง ผู้ช่วยของนายกรัฐมนตรีเซียว
“คุณอาหลัว ไม่ได้เจอกันตั้งนาน” โจวหนั่วเฉินกับกู้หมิงเป็นฝ่ายทักทายก่อน
หลัวต้งยิ้มจนแทบมองไม่เห็นฟัน “เอ้อ ๆ ๆ กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว รีบเข้าไปเถอะ”
“ครับ”
สวี่จื่อโม่กับถังเย่าผลักกันไปมาอยู่ด้านหลัง สุดท้ายถังเย่าที่ได้เปรียบเรื่องน้ำหนักก็เตะสวี่จื่อโม่จนเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“เอ่อ...หัวหน้า พวกเรา...”
“พอแล้ว ไปเถอะ”
โจวหนั่วเฉินไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ทั้งสองจากบ้านไปนานขนาดนี้ คนในครอบครัวกับพี่น้องร่วมทีมย่อมรอพวกเขาอยู่
“ขอบคุณครับหัวหน้า!”
ทั้งคู่เดินจากไปอย่างเบิกบาน ก่อนจากไปสวี่จื่อโม่ยังไม่ลืมพาเฉินอี้ไปด้วย เด็กคนนี้ไม่มีครอบครัว เขาจะได้ช่วยแนะนำเพื่อนให้รู้จักอีกสักสองสามคน
เด็กสาวสองคนมองตามแผ่นหลังของทั้งสามที่เดินจากไปพลางจูงมือซ่างกวนเยว่ไว้เงียบ ๆ
สายตาของแต่ละคนดูไร้เดียงสาขึ้นเรื่อย ๆ แต่มือกลับบีบแน่นขึ้นทุกที
“เอาละ ฉันไม่ทิ้งพวกเธอหรอก ไปกันเถอะ”
ซ่างกวนเยว่ทั้งขำทั้งจนใจ เด็กสองคนนี้จริง ๆ เลย