ทีมจิงอวิ๋นต่างเคยเห็นฝีปากชวนโมโหของซือหร่านมาแล้ว เซี่ยช่านไม่คิดเลยว่าต่อให้เขายั่วเธอขนาดนี้ เธอก็ยังไม่โกรธ กลับเป็นเขาเสียเองที่โมโหจนแทบระเบิด
เซี่ยช่านจำต้องลดมือลงอย่างจนใจ โจวหนั่วเฉินแข็งแกร่งเกินไป หากยืดเยื้อต่อไป พลังพิเศษของเขาคงถูกใช้จนหมด
“งั้นบอกมาสิ ว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมสู้กับฉัน”
เขาเสียเปรียบติดกันถึงสองครั้ง ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าอายุมากกว่าหรือน้อยกว่าเขา
โจวหนั่วเฉินคว้าข้อมือซือหร่านแล้วดึงเธอไปไว้ด้านหลัง “ชนะฉันให้ได้ก่อน แล้วค่อยสู้กับเธอ”
นี่คือไม่เปิดโอกาสให้ต่อรองสินะ
“เป็นหัวหน้าทีมแล้วต้องมายุ่งไปหมดเลยหรือไง กลัวเธอแพ้จนเสียหน้าเหรอ?”
เซี่ยช่านสู้ไม่ไหว แต่ปากยังแข็ง
“ฉันสู้กับคุณได้” ซือหร่านค่อย ๆ สะบัดมือโจวหนั่วเฉินออก “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ อีกอย่างคุณเป็นฝ่ายลอบโจมตีก่อน เพราะงั้นฉันจะเป็นคนกำหนดเวลาเอง”
เซี่ยช่านขมวดคิ้ว “ไม่ได้สิ ถ้าเธอกำหนดเวลาเป็นสิบปีแปดปีขึ้นมาจะทำยังไง จะให้ฉันรอเธอหรือไง?”
แววตาโจวหนั่วเฉินเย็นวาบ เขาพุ่งเข้าไปทันที แขนกดเข้ากับลำคอของเซี่ยช่าน “รอไม่ไหวก็ไปตายซะก่อนสิ”
ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด คนหนึ่งหยิ่งผยอง อีกคนก็กร้าวแข็ง ไม่มีใครยอมใคร
ซือหร่านกลอกตาอย่างอดไม่ไหว นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที!
ในนิยายไม่มีฉากแบบนี้นี่นา!
ตอนแรกเธอมาฐานที่มั่นอย่างอารมณ์ดี สุดท้ายโดนรถปาดหน้าไม่พอ ยังถูกขวางอยู่ตรงทางเข้าลานจอดรถอีก เธอไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจเข้าเนี่ย
“สองสัปดาห์! ภายในสองสัปดาห์ฉันจะกำหนดเวลาให้ ตอนนี้กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้”