ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด หากบริเวณนี้เต็มไปด้วยซอมบี้ คงไม่มีใครกล้านั่งเครื่องบินมาที่นี่ แต่มีคนจากตระกูลลู่คอยช่วยหยุนเจิงเฝ้าอยู่ เขาจึงจะได้เสบียงทางทหารไปก่อนพวกเขา
“เอาแบบนี้ เราอ้อมไปทางด้านหลัง ฉันจะเคลื่อนย้ายเข้าไป ส่วนพวกคุณคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก”
ซือหร่านไม่ต้องใช้รหัสก็สามารถเคลื่อนย้ายจากหลังเขาเข้าไปในคลังอาวุธได้ ตอนนี้พวกเขาต้องรีบให้เร็วกว่าหยุนเจิง
หลายคนรีบขึ้นรถ เตรียมเปลี่ยนเส้นทางไปอ้อมด้านหลัง
“ซือหร่าน พลังพิเศษของหยุนเจิงคือมิติส่วนตัวกับการสังหารผ่านมิติ คาดว่าน่าจะอยู่ระดับ 5 หรือ 6 เธอต้องระวังให้มาก” เวินเหยียนเตือนด้วยความเป็นห่วง
“ได้ ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันไม่บ้าบิ่นเข้าไปปะทะตรง ๆ หรอก” ซือหร่านใจชื้นขึ้น
พวกเขาขับรถไปทางด้านหลังของภูเขา เนื่องจากมีป่าละเมาะขวางอยู่ จึงจำต้องลงจากรถแล้วเดินต่อ
โชคดีที่แถวนี้ไม่มีซอมบี้ ปกติชาวบ้านก็ไม่มาที่นี่ พวกเขาจึงมุ่งหน้าไปยังคลังอาวุธ
หลังวิ่งไปได้ช่วงหนึ่ง สัญญาณเตือนเบา ๆ ดังขึ้นจากตัวโจวหนั่วเฉิน กู้หมิง เจียงเหิง และคนอื่น ๆ “ติ๊ด ๆ ๆ”
ซือหร่านกำลังจะก้าวต่อ จู่ ๆ ตัวก็ลอยขึ้น ถูกโจวหนั่วเฉินอุ้มท่าเจ้าหญิงแล้วถอยหลังไปสองก้าว
“เอ๊ะ!” ซือหร่านยกแขนโอบคอเขาโดยไม่รู้ตัว
ขณะเดียวกัน กู้หมิงกับเจียงเหิงก็หยุดเป็นคนแรก ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?” ซือหร่านงุนงง
โจวหนั่วเฉินวางเธอลง จัดผมให้ ก่อนยิ้มบาง ๆ “ถ้าเดินต่อไปอีกก้าว เธอก็จะก้าวพ้นขอบเขตของสิ่งมีชีวิตแล้วนะ”